माझा ब्लॉग, माझे विचार!

रेसिपी
पनीर टिक्का
सोप्या पद्धतीने झटपट घरच्या घरी बनवता येईल असा…

साहित्य:
पनीरचे एकसारखे चौकोनी तुकडे एक वाटीभर
सिमला मिरची चे एकसारखे मोठे काप वाटीभर
(पिवळी आणि लाल सिमला मिरची असेल तर ते तिन्ही मिळून वाटीभर)
कांदा एक मोठा मध्यम आकारात चिरुन वाटीभर
टोमॅटो बिया काढून मोठे तुकडे वाटीभर
बेबी कॉर्न असतील तर 6 अख्खे।
घरी लावलेले दही 2 वाट्या

मसाला:
1 चमचा हळद
1 चमचा मिरी पावडर
½ चमचा गरम मसाला
½ चमचा जिरा पावडर
1 चमचा आलं लसूण पेस्ट
मीठ स्वादानुसार
आवडत असल्यास
½ चमचा चाट मसाला
½ चमचा तंदूर मसाला (विकत मिळतो)

कृती:
एका बाऊल मध्ये दही घेऊन त्यात वरील मसाला घालून एकजीव करून घ्यावे.नंतर त्यात एकेक करून कांदा,मिरची ,टोमॅटो, मिसळून व्यवस्थित एकजीव करून घ्यावे.सर्वात शेवटी पनीर घालावे व ते मोडू नयेत म्हणून हलक्या हाताने मिसळावे.
नंतर हे मिश्रण पूर्ण पणे झाकून फ्रीज मध्ये 20 ते 25 मिनिटे मॅरीनेट होण्यासाठी ठेवावे..
नंतर हे मॅरीनेट झालेले मिश्रण बाहेर काढून टूथपिक मध्ये एकेक भाज्या,आणि पनीर आलटून पालटून खोचाव्यात आणि ते मग ओटीजी ओव्हन मध्ये 15 मिनिटे खरपूस भाजून घ्यावे.
पूर्ण भाजल्यावर पनीर टिक्का खाण्यासाठी तयार…सोबत टोमॅटो सॉस,किंवा नारळ चटणी असेल तर उत्तम..

————————————————-
पल्लवी उमेश
‘चिन्मय’ शाहूनगर.जयसिंगपूर.
जिल्हा.कोल्हापूर
मोबा.9823735570

Advertisements

नवा श्वास….

नवा श्वास..

 

कसं असतं आपलं मन बघा,

काही दिवस जाता जात नाहीत,

तर काही दिवस क्षणात सरुन जातात.

कधी कधी वेळेला बंधन नसते,

तर कधी वेळ अत्यन्त महत्वाची असते.

 

आठवणींचं ही असंच असतं

काही आठवणी बुचकाळी मारून वर येतात

तर काही आठवणी नीटसं आठवतच नाहीत

कालचा दिवस कसा गेला हे आठवत नाही

पण 10 वर्षाखालची दिवाळी लख्ख आठवते.

 

रिकामे घर सणासुदींना गच्च भरून जाते

परत ये रे माझ्या मागल्या म्हणत रिते होते

घर बसल्या म्हातारा म्हातारी हेलावतात पुरते

चष्म्याआड अश्रू वाटे आठवणींचे काहूर उठते

 

स्काईप स्मार्ट फोनच्या जमान्यात

रोज होते भेट आपली आपल्यात

प्रत्यक्ष उराउरी भेट नोहे नसा नसात

म्हणुनी दिवाळीची ओढ थेट मनामनात।

 

सरला  सण, विरळला उत्साह

मावळले दिवे, संपले सुखद क्षण

पक्षी उडाले घरट्याकडे आपुल्या

फिरून परतेन मी दिला श्वास नवा

दिला श्वास नवा……………..

 

पल्लवी उमेश

 

12/11/18

 

“घर”च जेंव्हा “बेघर” होते……

 

“घर असावे घरासारखे
नकोत नुसत्या भिंती
इथे असावा प्रेम-जिव्हाळा
नकोत नुसती नाती”…….

 

ही कविता खूप काही सांगून जाते. घर म्हणजे नेमकं काय, तिथे प्रेमाला, मायेला किती महत्व आहे यावर ही कविता भाष्य करते.

किती सुंदर अर्थपूर्ण रचना आहे ही. ‘घर’ हा शब्द केवळ दोन अक्षरी, पण त्या दोन अक्षरांना आपल्या प्रत्येकाच्याच जीवनात महत्त्वाचं स्थान आहे. आपल्या प्रत्येकाच्या मूलभूत गरजांपैकी महत्वाची एक गरज म्हणजे घर.नात्यांनी बांधलेले घर हवे..माणसांनी भरलेले,जिथे गोकुळ सतत नांदत असते,आल्यागेल्यांची लगबग  घरातील प्रत्येक भितींना जाणवत असते….ते असते खऱ्या अर्थाने “घर”.

आपण सर्वांनीच अनुभवले आहे असे घर….परिपूर्ण घर.

स्वतःच असं सुंदर घर असावं हे प्रत्येकाचं स्वप्न असतं. ते प्रत्यक्षात साकार होतं, तो क्षण म्हणजे सुवर्णाक्षराने कोरलेला क्षण असतो..संसार फुलतो, वेलीवर सुंदर फुले येतात,ती वाढतात,मोठी होतात….तेंव्हा प्रत्येक क्षणाचा साक्षीदार हे “घर”असते..कधी कधी वाईट प्रसंग सुद्धा त्याच्या वाट्याला येत असतात,पण घरातील माणसांमुळे,त्यातील नात्यांच्या ओलाव्याने ते पुसट होत,परत तरारून आनंदी होतात..त्या क्षणांना ती वास्तू “तथास्तु”म्हणते…पुढे चालत रहा..मी आहे..हेच कदाचित ती सांगत असावी..

हळूहळू काळ पुढे सरकतो,आणि ती घरची फुले शिक्षणामुळे किंवा लग्न संस्काराने घरापासून किंचित दूर जातात…तेंव्हा आशीर्वादाने आपले हात त्यांच्या डोक्यावर ठेवून “घर” ही हेच म्हणते “तथास्तु”….आशीर्वाद खोटा होत नाही म्हणतात,तसे दुर्देवाने म्हणावे वाटते की,ही बाहेर पडलेली मुले बाहेरच पडतात,ती बहुदा कायमचीच..ते ही आपले घरकुल बांधतात,आपले विश्व उभे करतात..जणू एक घर दुसऱ्या घरास खो देते..कालांतराने “मूळ” ही म्हातारे होते,व्याधी लागतात ,किंवा गरज म्हणून स्थलांतर करतात,आणि मग ते “घर” दुर्देवाने “बेघर”होते…आपल्या माणसांपासून दूर म्हणून ते बेघर..दुसरा कुणी मालकी हक्क गाजवतो त्यावर पण ते आपल्या दृष्टीने कायमचे पारखे होते..अशी एकेक घरे जी आपले आजोळ, गावाकडचे घर, जेंव्हा बेघर होते,तेंव्हा परत जाऊन ही बघणे होत नाही,कारण त्यात पूर्वीचा थाट नसतो,पूर्वीचे हसणे खिदळणे नसते..असते ते फक्त आणि फक्त उदास,केविलवाणी स्थिती….मी अशी तीन घरे पाहिलीत स्वतःची..माझे आजोळ करमाळा,गाव आटपाडी आणि आई बाबांचे सोलापूर…प्रत्येक ठिकाणी आपण स्वतः त्या घराचा एक भाग बनलेलो असतो,तोच आपला कुणी तरी ऑपरेशन करून खुडून टाकावा तसा,गळून पडतो तो कायमचाच…ज्याची प्रत्येक वीट बसताना आपण पहातो,रोज पाणी मारून मजबूत करण्यास आपण प्रयत्न केलेला असतो,ते घर सजवतो,फुलवतो,ती वास्तू म्हणते, “मी राहिले रे मजबूत,पण तूच हारलास.”

आज कित्येकांना हा अनुभव आला असेल की,खरचं! त्या घरी किती मस्त वाटत होतं,किती अनुभव एकमेकांबरोबर आपण शेअर केले,छोटं होतं, पण सुख नांदत होतं; ते सुख आज या हवेलीत ही नाही…

आज असे अनेक मोठ-मोठाले वाडे ओस पडलेत. नुकतेच आपण ऐकले R K , किंवा जयप्रभा स्टुडिओ सारख्या मोठ्या वास्तू ही बेघर झाल्यात…

खेड्यातून शहराकडे ओढा असल्याने जुनी खेडी च्या खेडी बेघर होताना दिसत आहेत….

 

आज “सेकंड होम” नावाची संकल्पना अस्तित्वात येतेय..उच्च मध्यमवर्गीयांकडून ती आता मध्यमवर्गीयांपर्यंत आलेली आहेच…म्हणजे दोन घर. एक रहाते घर आणि एक इन्व्हेस्टमेंट घर…ते भाड्याने दिले जाते किंवा कुलूपबंद अवस्थेत राखले जाते…पण त्यात ओलावा असतो का मायेचा?

आज परदेशी स्थायिक लोक इंडियात आमचे घर आहे,ते ही अमक्या अमक्या ठिकाणी म्हणून शेखी मिरवत सांगत असतात…पण स्वतः किती ते त्या घरासाठी राबतात?नुसते पैसे फेकले अन इकडे घर विकत घेतले,एवढेच त्यांचे त्यातले कॉन्ट्रीब्युशन. आज मुंबई,पुणे,बेंगलोर अशा ठिकाणचे सर्वेक्षण केले तर असे आढळून येते की, घरटी प्रत्येक एकजण परदेश वासी आहे..आणि छोट्या गावांची गणती ही काही या बाबत कमी नाहीच आहे…म्हणजे त्यांचे  मागे उरलेले आई बाप त्या घराची काळजी घेतात,फक्त जिवंत आहेत तो पर्यंत..नंतर ती वास्तू अशीच कधीतरी लिलावात निघते,बेघर होते… नात्यातला ओलावा कुठे तरी संपून जात आहे, कोरडेपणा वाढत आहे,हे अतिशय विदारक सत्य समोर येत आहे. निदान प्रौढ व्यक्तींनी आता याची धास्ती घेतलीय असे चित्र दिसतंय..आज मी जे घर उभे केले , ते मला एक दिवस असेच सोडून दुसऱ्या ठिकाणी स्थलांतर करावे लागणार आहे, याची मानसिक तयारी करत आहेत..मग  मुलांकडे जावे लागेल नाहीतर, वृद्धाश्रमात तरी…कारण एकटे रहाणे हे काही कालांतराने अशक्यच असते….

म्हणून मी “बेघर” माणसे  होतात असे न म्हणता “घरे”च “बेघर” होत आहेत, असे म्हणणे योग्य समजते..नव्हे ते संयुक्तिक आहे असे मला तरी वाटते…आपणास ही असे वाटते का हो?

नक्की विचार करा की,नेमके “बेघर” कोण होत आहेत?

————————————————-

पल्लवी उमेश

‘चिन्मय’ शाहूनगर.जयसिंगपूर.

जिल्हा.कोल्हापूर

मोबा.9823735570

 

दिवाळी आली……….

दिवाळी आली की मला बाई वाटते,
आनंदाचे इंद्रधनुष्य अंगणी पसरते।

पाहुण्यांची रेलचेल होणार
खरेदीचे वारे तुफान वाहणार
रंगांची मनसोक्त उधळण होणार
त्यात मी येथेच्छ न्हाऊन घेणार।

दिवाळी आली की मला बाई वाटते,
आनंदाचे इंद्रधनुष्य अंगणी पसरते।

अंगणी बालवीरांचे किल्ले उभारणार
सुबक रांगोळीने परिसर सजणार
लाईट माळांनी घर माझे उजळणार
रंगीत पणत्यांची आरास मी साकारणार

दिवाळी आली की मला बाई वाटते,
आनंदाचे इंद्रधनुष्य अंगणी पसरते।

लेकी जावई चे सुखद आगमन
नवीन सुनेची चाहूल वेशीवर
नातवाची मिठी अलवार छातीशी
किलकारीने वास्तु झाली जिवंत

दिवाळी आली की मला बाई वाटते,
आनंदाचे इंद्रधनुष्य अंगणी पसरते।

पहाटेची तुतारी फुंके फटाक्यासंगे
बिस्मिल्लखांन सनई सुरेल नादब्रह्म
उटणे,मोती साबण आणि औक्षण
अभ्यंग स्नानासाठी चाले चढाओढ

दिवाळी आली की मला बाई वाटते,
आनंदाचे इंद्रधनुष्य अंगणी पसरते।

नवीन कपड्यांची सुरेल सळसळ
फराळाची आरास समोर आसनावर
तृप्तीची ढेकर देतील प्रेमी आप्तजन
गृहलक्ष्मी मुखी विलसेल हास्य निर्मळ

दिवाळी आली की मला बाई वाटते,
आनंदाचे इंद्रधनुष्य अंगणी पसरते।

–——————————————-

पल्लवी उमेश
30/10/2018

“आस”…..

प्रेमप्रीत ही बहरुन आली
सार्थक जाहले ते प्रेमाचे,
तुझे न माझे सूर जुळले
पोटी आले ब्रह्मांड सारे।

चाहूल तुझी लागे मज बाई
तन मनात लहर फुलून येई,
गुंजित वारा मोर पिसारा
हलके हलके पसरत जाई।

सूर ताल,नाद ब्रह्म संगीत
मोद तरंग, सुरेल एकसंग,
अलगद वारा करी अलगुज
अस्तित्वाची खूण देई मज।

प्रेमवेडी मी तुझीच माऊली
जन्मोजन्मीची माझी सावली,
गर्भात असे वास तु नऊमास
वेगे वेगे ये मज लागली आस।

अतृप्त मी, अनादी मी
अनंत मी,अविनाशी मी,
तुझ्या जन्मास आतुर मी
आसुसले तव स्पर्शास मी।

आईपणाची भूक ही न्यारी
सार्थक हे स्त्रीजन्माचे भारी,
बाळविना आईस जन्म नोहे
जगती मानवा हे सत्यची आहे।
——————————————

पल्लवी उमेश
‘चिन्मय’ शाहूनगर.जयसिंगपूर.

आज पर्यंत पाहिलेले अनंत चित्रपट आहेत.पण त्यापैकी आपल्याला आवडत्या चित्रपटा बद्दल लिहा म्हणलं, की त्यातून एक बाजूला काढणं खूपच अवघड गेलं..
त्यातल्या तीन ची निवड केली …..’ताल’,’मन’ आणि ‘जखमी औरत’….
त्यातील पहिले दोन सुंदर संगीत,गाणी असणारे व तरल प्रेमकहाणी वर आधारित आहेत तर तिसरा……..
#मला_आवडलेला_सिनेमा
“जखमी औरत”….
1988 साल चा हा सिनेमा असून यात मुख्य भूमिका निभावली आहे ती म्हणजे डिंपल कपाडिया हिने. किरण दत्त या पोलीस अधिकारी ची भूमिका तिने उत्तम उभी केलीय.. तिचा नायक आहे सूरज म्हणजे राजबब्बर…तसेच यात बाकी सहकारी भूमिकेत दिसतात…अनुपम खेर,अरुणा इराणी,रमा वीज,पुनीत इसार आणि इतर…
आज स्त्री किती ही पुरुषांच्या बरोबरीने जगत असली किंवा ताठमानेने समाजात वावरत असली तरी,आज ही समाजातील विशिष्ठ वर्ग तिच्याकडे एक ‘भोगवादी वस्तु’ म्हणूनच पहातो आहे.वापरायची आणि फेकून द्यायची…मग त्या स्त्रीचे वय किती का असेना!अगदी 6महिन्याच्या तान्ह्या लेकराला ही सोडले नाही, आणि 90च्या बाईला ही सोडले नाही या नराधमांनी…या अगदी अलीकडेच्या घटना आहेत..स्त्री वर रेप हे पुर्वी ही होत होते ,आज ही होत आहेत आणि भविष्यात ही होतील.कारण स्त्रीला निसर्गानेच असा एक अवयव दिला आहे, की जो पुरुषांना आपलीच मालमत्ता वाटते.वास्तविक हेच त्यांचे जन्मस्थान असते ,हे ते विसरतात..त्याचा आदर करायचा सोडून त्याचाच अपमान,अत्याचार आणि चेष्टा करतात….स्त्री पुरुषावर बलात्कार करू शकत नाही,या एका निसर्गाच्या भेदभावामुळे म्हणेन मी,पण स्त्री या बाबतीत पुरुषांपेक्षा थोडी कमकुवत झाली आहे….

या सिनेमात ही स्त्रियांवर बलात्कार होतोय..आणि त्याची शिक्षा तिच्या सकट घरातील सदस्य ही भोगताना दिसतात….पुरुषी वर्चस्वाला खतपाणी समाजच घालताना दिसतो..एक पोलीस अधिकारी असलेली किरण दत्त अशा मुलींना सोडवून नराधमांना शिक्षा देण्यास आरोपींना कोर्टात उभी करते तेंव्हा ,त्या आरोपींना साक्षीदार आणि पुराव्याच्या अभावामुळे निर्दोष मुक्त केले जाते…अशावेळी स्त्रीला ही भर कोर्टात वकिलांच्या प्रश्नांच्या सरबतींमुळे परत परत बलात्कार सहन करावा लागतो…
पण जेंव्हा त्या पोलीस अधिकारी किरण वर ही सामूहिक बलात्कार होतो,तेंव्हा ही वकील महाशय (अनुपम खेर) म्हणतात, की हिने च एकेकावर घरी बोलवून बलात्कार केला आहे, तेंव्हा आपल्या डोक्याची शीर तटतटते…
इथे ही पुराव्या आणि साक्षीदार अभावी चार ही आरोपी सहीसलामत सुटतात..तेंव्हा किरण पार कोलमडून पडते..तिचा हतबल झाल्याचा आणि तो ‘क्षण न क्षण’ विसरता न येण्याचा अभिनय अगदी मस्त उभा केलाय डिम्पलने, त्यास काही तोड नाही.
पण या प्रसंगानंतर तिच्या पाठी समर्थ पणे तिचा होणारा नवरा सूरज उभा राहतो..व तिला परत उभे राहण्यास प्रेरणा देतो..
मग ती आणि तिची डॉक्टर मैत्रीण अशा बलात्काराची शिकार झालेल्या महिलांना एकत्र करतात..मग कुणाची मुलगी बळी पडली तर कुणाची बहीण…अशा सगळ्या एकत्र येतात .एक धाडसी निर्णय घेतला जातो.
ज्या ज्या नराधमांनी असे बलात्काराचे कृत्य केलेले असते त्यांची माहिती काढून त्याला आपल्या प्रेमजाळ्यात फसवून,बिअर मध्ये गुंगी चे औषध मिसळून बेशुद्ध करून आणले जाते व त्याचे ऑपरेशन द्वारे “लिंग कलम” केले जाते.’ना रहेगा बास,ना रहेगी बासुरी’ अशी अवस्था करून सोडतात.. ‘ना इधर का,न उधर का’….पूर्ण पुरुषार्थच धुळीस मिळवतात त्या एकेकाचा…
समाजात तोंड दाखवायची लाज वाटल्याने, काही आत्महत्या पण करतात पुरुष..
शेवटी सत्य समजल्यावर सारा समाज या स्त्रियांच्या बाजूला उभा राहतो..
असे कथानक असलेला हा ‘जखमी औरत’ आज ही समाजास प्रेरणा देणारा आहे. मला वाटते… आज ही पुराव्या अभावी असे हे नराधम सुटून परत उजळ माथ्याने समाजात दुसरा गुन्हा करण्यास सिद्ध होतात…अशा वेळी त्यांना नपुंसक करून हीच शिक्षा द्यायला हवी .
हा सिनेमा मी 30 वर्षा खाली बघितला पण ज्या ज्या वेळी कुठे ही बलात्काराची घटना घडलेली ऐकते, वाचते त्या त्या वेळी मला त्या नराधमाचे लिंगच कापून टाकायची ही शिक्षा आठवते,आणि हा प्रसंग …
म्हणून हा सिनेमा तसा मनोरंजक नाही,प्रेमप्रकरण नाही,छान छान गाणी नाहीत ,तरी ही माझ्या मनात एक जागा बनवून गेला..
आवडला मला…

–——————————————–
पल्लवी उमेश
13 एप्रिल,18

“ Treet –पूर्ती ”

“We want pasta……we want pasta s s s aaa…..”……
टेबलावर चमचे आपटुन आपटुन दोघांनी घर नुसतं डोक्यावर घेतलं होतं. पास्ता तयार होई पर्यंत थोडावेळ लागणार हे माहीत असून ही !……. काय वैताग आहे ! आता सर्वांसाठी पोहे बनवले होते…बरोबर ढोकळा ही……पण नाही ! …. आज आमचा मूड नाही. आज पास्ता खायचा म्हणुन हट्ट……आईंना आणि महेशला नाष्टा देउन, आता या राक्षसांसाठी पास्ता करणे चालु होते….
“अरे…हो …हो…आणतेय……बस ’टू मिनिटस’…..”…म्हणत मी ही त्यांच्या दंग्यात सहभागी होत हसत होते…..पण त्या दोन मिनीटाची मात्र चांगली १५ मिनीटे लागली हो आज मला….
“घ्या एकदाचे…आणि गिळा …” म्हणत, हसत हसत त्यांच्या पुढ्यात डीशेस सरकावल्या…
“अग अनु! असं म्हणु नये हो मुलांना…”…..इती आई ..
“अहो ! गंमत हो!”….म्हणत मी आवरायला उठले…..
“आई आज मला उशीर होईल बरं का यायला…..मिटींग आहे….तुम्ही जेवुन घ्या महेश बरोबर….मुलांची बस आली की ती जातील….तेंव्हा दार व्यवस्थित लावुन आराम करा.”……म्हणत मी एव्हांना बाहेर ही पडले होते…आज जरा उशीरच झाला होता निघायला…. साईट्वर आज मोठे साहेब यायचे होते…..काम किती आणि कसे चाललय हे बघायला….. त्यांचा माझ्यावर विश्वास होताच; म्हणुन तर त्यांनी हे एवढे मोठे काम माझ्या सारख्या स्त्री बिल्डर वर सोपावले होते. या क्षेत्रात जरी आम्ही स्त्रिया असलो, तरी ही पुरुष प्रधान संस्कृती आम्हाला किती पुढे जावु देतील किंवा आमच्या कर्तुत्वावर विश्वास ठेवतील, ते एका परमेश्वरालाच ठावुक…पण परमेश्वराने मला थोडा हात दिल्याने ’माई कन्स्ट्रक्शन’ कंपनीवर म्हणजे माझ्यावर फ़ार मोठा विश्वास ठेवुन हे कॉन्ट्रॅक्ट मला दिले….मी ही खुष होते माझ्या कामावर. इथे ८ मजली भव्य इमारत उभी करत होते ते….आणि ते ही संपूर्ण माझ्या भरवश्यावर …… आणि त्यांचा विश्वास मी जिंकला होता………दोन दिवसात ६व्या मजल्याचा स्लॅब पडणार होता…….पवार साहेब आणि त्यांचे इतर सहकारी आज येणार होते.
गाडी लॉक करुन साईट वर आले, तेंव्हा गाडीचा आवाज एकुन रखमा आणि दगडु(कामावरील कामगार जोडी) दोघे ही त्यांच्या त्या छोट्या खोलीतुन बाहेर आले, ..
“या की बाय…च्या घेनार का?….”
“अरे ! नको रे बाबा! ही काय चहाची वेळ आहे होय?” म्हणत हसत पुढे गेले….
“पवार साहेब आले नाही न अजुन?”..
“नाय…..”
मी वर जातेय…आले की सांग मी वर आहे म्हणुन…..”
“व्हय जी…”
पाचवा मजला चढुन वर गेले तेंव्हा गडी माणसं आपापली कामे करत होती….त्यांना सुचना देत स्लॅबची तयारी कुठवर आली ते ही बघत होते…व्यवस्थित खांब लावलेत का…कुठं सूर्य किरण पास होत नाही न वरुन? ते निरखत होते…..मिक्सर ही आलेला होता…..आता साहेबांना हे सर्व सांगुन, त्यांच्या हातुन उद्याचाच मुहुर्त काढायला हरकत नव्हती…..
पवार साहेब जाम खुष झाले कामावर….आणि उद्याचाच मुहुर्त धरायचा; आणि ते ही बरोबर ११वाजता म्हणुन सांगुन निघुन ही गेले…….मी ही खुष माझ्याच मेहनतीवर…..आता उद्या महेश ला ही ११वाजता यायला सांगावे…….दगडु ने पुढे केलेल्या खुर्चीवर बसुन फ़ायली बघत असतानाच कांती कधी जवळ आली कळलंच नाही…माझ्या पर्स मधे काही तरी शोधत होती….पाठीत रपाटा घातल्याचा आवाज आला, म्हणुन वळुन बघितलं तर, रखमा कांतीला धपाटे घालत ओढत न्यायला लागली….
“असं काहुन करतीया…कितीदा सांग्तीया, कि हाथ लावुनी म्ह्नुन कोन्च्या बी वस्तुस्नी…..पर नाय…..एकुच नाय कुनाच……”
“अगं….हो ….हो…..सोड तिला….” म्हणत मी कांतीला जवळ घेतल…
“अग मारु नये ग लेकराला…..तिला काय समजतंय?…….छान काही तरी दिसलं म्हणुन लावला हात….काय झालं?….आणि मी कधी रागावले का हिला ?……”
“तुमी रागाव्त नाय तायसाब….पन हिला नग कलाया?….”
“अग ! खरंतर माझच चुकलं …रोज मी हिच्या साठी खावु आणते न !…..आज द्यायला विसरले कामाच्या नादात….म्हणुन तिने शोधाशोध केली असेल…..असू दे…लहान जीव तो….”
पर्स मधुन बिस्कीट पुडा काढुन तिला दिला, तर तिने फ़ेकुन दिला….
माझ्या डोळयासमोर सकाळचा प्रसंग जसाच्यातसा क्षणात येवुन गेला….
पोरांनी आज पोह्याची बशी आणि ढोकळा असाच दूर सारला होता…..आपण ही रागावलोच होतो…….नुसती थेरं !….जे पुढ्यात आलं ते खावं न !…..म्हणुन……
“बगा …बगा….नुस्ती मस्ती कर्तीया…बगा…” म्हणत तिने तिच्या एक कानफ़ाडात ठेवुन दिले……आणि कांताने मोठ्ठ भोकाड पसरलं…….
“काय बी देउ नकासा यापुढं…..”…म्हणत ओढत तिला नेवु लागली..
“अग …थांब रखमा….काय झालं पोरीला ते तरी विचारु दे….” म्हणत मी तिला जवळ घेतलं…मांडीवर बसवलं…..तसं..,
“अवं ताईसाब s s s s ” म्हणत रखमा कावरी बावरी झाली……
तिला हे नवीन होतं…आता पर्यंत ताई साब तिच्या लेकराला खावु, खेळणी, कपडे इ. देताना बघितले होते, पण चक्क मांडीवर घेतलेले तिला नवीन होते…….मला कळलं, तिला काय म्हणायच होतं ते…..मी नजरेनच गप्प बसवले तिला….
“हं बोला आता कांताबाई ! रडुन झालं की सांगा हं ! का रागावलात आमच्यावर?…आज खावु नाही आवडला का?”
तर मानेने मोठा झोका घेत नाही म्हणाली…..मी हसले….
“बरं मग? आता काय देवु बरं कातांला?….म्हणुन विचार करायचे नाटक करत होते….
तर ती मान फ़िरवुन बोट दाखवुन लांबचा तो गाडा दाखवत होती….मला नीट से दिसेना…..आणि तिला नीटसे सांगता येइना…….म्हणुन रखमा कडे मी काय म्हणते म्हणुन विचारल….तर ती म्हणाली …….
“रातच्यानं एक रसाचा गाडा आलाय तित…..त्यो हीस्नी ह्वा म्ह्न !…कालच्यान द्न्गा निस्ता ….”
“अरेच्या ! एवढ्च होय….कांताला म्हणलं, चला जावु आपण” ……म्हणत आम्हीच तिथं गेलो…आणि कांताला पोटभर रस पाजला….तसा रसवाल्याला सर्व गडीमाणसांना ही द्यायला सांगितला……आणि कांताला रोज द्यायचा बरं….म्हणुन रतिबच लावला…..
रखमाच्या डोळ्यातील अश्रु आणि कांताच्या चेहर्यावरील तृप्ततेचा आनंद मला किती सुखवुन गेला ह्याचे मोल नाही…..
पास्ता साठी हट्ट करणारी मुले आणि रसा साठी आसुसलेली ही पोरं……..दोन्हीं ही कडे ट्रीट हवी होती……पण काय फ़रक आहे या लहान मुलांच्या हट्टात? किती छोटीशी गोष्ट? या Treet-पूर्तीला असा कितीसा वेळ लागतो? पण आपण किती बाऊ करतो नाही का? असा विचार करत गाडीतुन कांताला एक चक्कर ही मारुन आणली…….मग काय आम्ही आणखी खुष आणि खुष……..
“टाटा SSSSSSSSSSS”………
म्हणुन आवाज आला म्हणुन आरशात बघितले , तर रखमाच्या कडेवर बसुन कांता आपला चिमुकला हात हलवत होती……काच खाली करुन मी ही हात बाहेर काढुन तिला प्रतिसाद दिला……तर माय रडत होती आणि चिमणी चिवचिवत हसत होती…….
आणि मी एक वळण घेतले.
………………………………………………………………………………………………………………… .पल्लवी उमेश
जयसिंगपूर

( # कुबेर कथा स्पर्धा– )

%d bloggers like this: