Posted in Uncategorized

लेख….मानिनी

” मानिनी ” नोकरी करणाऱ्या स्त्रीस कुटुंबाचे सहकार्य… ‘यत्र नार्यस्तु पूज्यन्ते रमन्ते तत्र देवताः’ या  मनुस्मृति च्या वचना मध्ये असे सांगितले आहे की,ज्या ठिकाणी स्त्री ची पूजा म्हणजेच मानसन्मान होतो,तिथेच देवता वास करतात. आज 21 वे शतक चालू आहे.मागील अनेक वर्षांपासून स्त्री च्या मध्ये आमूलाग्र बदल होत जाताना दिसतोय.पूर्वीची अबला स्त्री आज सर्वार्थाने सबला बनलेली दिसते..यातच तिची खऱ्या अर्थाने जीत झालेली दिसते…मग या मागे कोण कोण होते,इतिहास काय सांगतो….हा सर्व विषय वेगळा आहे..आपण आज या सबला स्त्री विषयी जरा आत्मचिंतन करू या. आज जन्माला आलेल्या बालिकेचे खूप जोरदार स्वागत होते..पूर्वी सारखे हिडीस फिडीस स्वागत न होता ,समारंभ साजरा होतोय.कारण तिची योग्यता आता समाजाला पर्यायाने पालकांना ही समजली आहे…काही ठिकाणी अजून ही याला अपवाद असलेला दिसून येतोय,पण त्या भागाकडे तूर्तास न बघणे योग्य होईल.तो स्वतंत्र चर्चेचा विषय आहे.असो। आज स्त्री पुरुष हे दोघे ही समान अधिकाराचे मानकरी झालेत. हे दिवस स्त्री ला अनेक संकटांना तोंड देत बघायला मिळालेत.पुरुषांच्या खांद्याला खांदा लावून ताठमानाने ती उभी आहे..प्रत्येक क्षेत्रात आज तिचा वावर आहे.यशस्वी ही होत स्वाभिमानाने ती मार्गक्रमण करत आहे. सफाई कामगार पासून रिक्षा..ट्रक चालवणे,विमान,अंतरिक्षात,बॉर्डरवर, राजकारण,समाजकारण,डॉक्टर, वकील,इंजिनिअरिंग ,अशा प्रत्येक क्षेत्रात आज ती उच्च पदावर कार्यरत आहे.या अशा स्त्री ची ही गगनभरारी ही निश्चित कौतुकास्पद आहे..ती हे सर्व करत असताना मात्र हे लक्षात घ्यायला हवे की, पुरुषांच्या मानाने ती एक पाऊल पुढे आहे…कष्ट आणि जबाबदारीच्या दृष्टीने. स्त्री ही निसर्गतः प्रजननासाठी निर्मिलेली गेली आहे..शिवाय घर ,कुटुंब यात भावनिक दृष्टीने जास्त अडकणारी आहे..घरची जबाबदारी पर्यायाने कुटुंबातील सर्व सदस्य, मुलांचे संगोपन ह्या उत्तम रीतीने सांभाळत,तारेवरची कसरत करत या बाहेरच्या जबाबदार्या पार पाडत आहे. हे सर्व करत असताना कुटुंबातील सदस्यांचे सहकार्य व्यवस्थित असणे अर्थातच आवश्यक आहे. घरची घडी व्यवस्थित असेल,तरच बाहेरची आघाडी यशस्वी पणे पार पाडता येते.घरात कुरबुर असेल ,तर पुरुष तो मनाचा कोपरा बंद करून बाहेर व्यवस्थित परिस्थिती हाताळू शकतो,पण स्त्री चे तसे नसते.घरात गडबड तर मनात गडबड-गोंधळ. मुलं आजारी असतील तर निम्मा जीव घरात अडकतो. अशावेळी घरातील इतर कुटुंबीयांनी जर घरातील जबाबदारी हसत हसत स्वीकारली,तर ही स्त्री बाहेर विनाटेन्शन काम करू शकेल.. पूर्वी सारखे आता एकत्र कुटूंब पद्धत अस्तित्वात नसली,तरी काही वेळा आपल्याला इतरांची म्हणजे नातलगांची आवश्यकता असतेच.मन फ्रेश होणे,मोकळे होणे ही त्यामुळे घडत असते..एकमेकांना हवे नको पाहण्याने घरात सकारात्मक लहरी निर्माण होतात,ज्या मन स्वस्थ करण्यास सहाय्यभूत होतात..अशाने स्त्री मनावर कोणतेही दडपण न घेता बाहेर आपले काम विनाप्रयास करू शकते.. नोकरी करणाऱ्या स्त्रीस जर कुटुंबाचे सहकार्य असेल ,तर एक यशस्वी स्त्री आपल्याला घरोघरी दिसेल…यात प्रामुख्याने नवरा,भाऊ,वडील,मुलगा,मित्र,सहकारी….. ह्यांचे ही योगदान तितकेच महत्वाचे आहे. कारण हे सर्व कौटुंबिक सदस्यच आहेत..कुणी ही आपल्या आई,बहीण,बायको,सखी हिला कमी न लेखता तिला प्रोत्साहित केले ,तर विनाप्रयास ही ती अर्धी लढाई जिंकते,हे नक्की.. आता मी सासू-सून या विषयावर जास्त भाष्य करणार नाही…कारण पूर्वीच्या सासू आणि आजच्या सासवा यात जमीन आसमांचा फरक पडलाय…आजच्या सासवा या शिकलेल्या,कमावत्या,आणि बाहेरच्या क्षेत्रात अनुभवी असल्याने,काय मनस्थिती असते नोकरी करणाऱ्या बाईची,ते ती उत्तम प्रकारे जाणते. त्यामुळे आधुनिक स्त्री ने न कळत का होईना पण अर्धी लढाई जिंकली आहे. स्त्रीला कामासाठी बाहेर पडताना कौटुंबिक जबाबदाऱ्या पेलत त्याचा तोल संभाळत काम करावे लागते. अशावेळी ती जैविकदृष्ट्या व मानसिकदृष्ट्या ही पुरुषांपेक्षा जास्त चिवट असलेली दिसते.अनेकदा तणावग्रस्त परिस्थितीत पुरुषांपेक्षा ती जास्त चिकाटीने तग धरते. त्यामुळे अत्यंत गुंतागुंतीचे मासिकचक्र, गरोदरपण, प्रसूती, पालकत्व, त्यानंतर कुटुंबाची जबाबदारी पेलण्याची नैसर्गिक ताकद तिच्यात असतेच असते. स्त्रीच्या शारीरिक आरोग्यासह मनाची घडणही गुंतागुंतीची आहे. या सगळ्या रेट्यात तिच्यातील मानसिक समस्या वाढत्या आहेत, का तर आधुनिकतेची आव्हानेच आज एवढी बोजड झालीत की,ती पेलता पेलता आणि या संस्कृतीरक्षकांची मर्जी संभाळता संभाळता तिची शारीरिक- मानसिक दमछाक होते. मात्र या तिच्या मानसिक समस्या ओळखण्याची संवेदनशीलता तिच्या कुटुंबाकडे असेलच, असे सांगता येत नाही…पण संयमाने आणि मोठ्यामनाने तिला आपलंसं करून मी किंवा आम्ही … आहे किंवा आहोत तुझ्या मागे हा विश्वास तिच्या मनात निर्माण करता आला,तर ती बाहेरच्या जगातील सर्व समस्यांना किंवा येणाऱ्या चॅलेंजला हसत हसत तोंड देऊ शकते. घरातील मुलांची,सासुसासरे,नणंद,दिर… आले गेले पाहुणे….यात पूर्वीची स्त्री अडकून पडायची..पण आज ती कर्तृत्ववान बनली आहे…तिचे क्षेत्र विस्तारते आहे, शिवाय आर्थिकदृष्ट्या सुद्धा दोघांना घराबाहेर पडणे गरजेचे असल्याने आता तरी ती या घरगुती समस्यांतून बाहेर पडायलाच हवी… त्यासाठी कुटुंबातील सदस्यांनी तिला मानसिक सपोर्ट अवश्य द्यायला हवा,तिला मान ही द्यायला हवा…तू करतेस ते योग्यच आहे ही जाणीव तिच्या मनापर्यंत पोहचायला हवी …वेळ प्रसंगी तिच्या मुलांचे संगोपन, खाणे पिणेची जबाबदारी ही घेता यायला हवी…आजकाल डे-केअर सर्वत्र असतात,पण तिथे किंवा शाळेत सोडणे, आणि आणणे ही कामे सुद्धा करून आपण तिला मदत करू शकतो.. सर्वात महत्वाची भूमिका नवऱ्याला पार पाडायची असते…त्याच्या पूर्ण सपोर्ट ने ती मोकळ्या मनाने बाहेरची कामे करू शकते… आता हे सर्व मी साधारण विवाहित स्त्री बद्दल लिहिले…पण जी कुणी घरातील मुलगी,आई,वहिनी….या रुपात बाहेरची कामे, नोकरी,व्यवसाय अगदी दुसऱ्या घरची धुणी भांडी,मजुरी स्त्री या….यांच्या ही बाबत माझी हीच भूमिका आहे…. अशा प्रकारे नोकरी करणाऱ्या स्त्रीस कुटुंबाचे सहकार्य असेल तर ती “मानिनी” म्हणून स्वाभिमानाने आपली यशस्वी मार्गक्रमण करत राहील हे नक्की.. आता या नोकरी करणाऱ्या स्त्रीचे आपल्या कुटुंबातील सदस्यांशी कसे वर्तन हवे….हा एक स्वतंत्र वेगळा विषय आहे…तो परत कधी तरी…. तूर्तास इतकंच…. ………………………………………

©पल्लवी उमेश 9823735570 “चिन्मय”,सुदर्शन कॉर्नर, शाहूनगर,जयसिंगपूर. जिल्हा.कोल्हापूर Show quoted text

Posted in Uncategorized

कोरोना एक अनुभव….

कोरोना एक अनुभव….

हरतालिकेच्या आधी दोन दिवस ह्यांना अचानक सर्दी,खोकला झाला म्हणून घरी औषध दिले.ऑक्सीमिटर वर 83/84 spo2 दाखवत होते,ताप फक्त रात्री 100/101/102 पर्यत जास्त होता..रात्रभर पट्या ठेवत होते…पण सकाळी एकदम नॉर्मल असायचे..फॅमिली डॉ नी अँटिबायोटिक सुरू केलेले होतेच..पण हरतालिकेला सकाळी ह्यांना जरा जास्त त्रास होऊ लागला..म्हणून माझा पुण्यातील भाऊ डॉ शिरीष याला फोन करून सर्व कल्पना दिली..त्याने लगेच कोविड 19ची swab टेस्ट करायला सांगितली..जी निगेटीव्ह आली.खूप बरं वाटलं…मग डॉ भावास कळवले…तो म्हणाला नाही,त्यावर अवलंबून न राहता ताबडतोब Hrct टेस्ट करून घे…कारण लक्षण सर्व कोविड ची आहेत…आनंद क्षणभंगुर ठरला..त्याने MD फिजिशियन कडून टेस्ट करून घे म्हणून सांगितले.गावात असे डॉ कुणी नव्हते. बरोबरीने फॅमिली डॉ ही संपर्कात होतेच..मग त्यांनी सांगलीतील डॉ सुचवले.आणि हे सांगलीला टेस्ट करून आले..रात्री साडेसात ला घरी आल्यावर साडे आठ वाजता मोबाईल वर रिपोर्ट पॉझिटीव्ह आला…डॉ भाऊ फोन वरून सूचना देत होता..ऑक्सीमिटर वर त्याने रेंज बघितली आणि मला सांगितले,ह्यांना ताबडतोब ऑक्सिजन ची व्यवस्था कर..नाहीतर जिथे ऑक्सिजन असेल त्या ठिकाणी वेळ न घालवता ऍडमिट कर.. नसेल तर अम्ब्युलन्स करून इकडे दिनानाथला घेऊन ये…पण घरी ठेवायचे नाही…
सगळीकडे चौकशी केली फोन वर. कुठे ही ऑक्सिजन नाही मिळाला. कुठे ही ऑक्सिजन बेड मिळेना. .कोल्हापूर,सांगली ला ही फोन झाले.शेवटी ह्यांच्या एका मित्राला फोन करून कल्पना दिली. ते म्हणाले,बघतो काही तरी….थांबा,घाबरू नका….आणि नवीनच सुरू झालेल्या एका खाजगी हॉस्पिटलमध्ये जे पूर्ण भरले होते,पण सुदैवाने दोन तासात एकाला डिस्चार्ज मिळून बेड खाली होणार होता..त्या मित्राने मग दोन तासात तिथे घेऊन जा म्हणाले…आणि रात्री 10 वा हे स्वतः गाडी चालवत जात ऍडमिट झाले..
त्यानंतर ची ती रात्र खूप भयंकर टेन्शन ने गेली…
दोन दिवसात मला ही टेस्ट करायला सांगितले आणि मी ही पॉझिटीव्ह आले…
मुलाला मी मनाई केली तरी तो धावत आला..मला होम कोरणटाईन आणि हे हॉस्पिटलमध्ये….घरी दर 2 /3 दिवसांनी डॉ ची भेट असे……”मुलगा असावा तर असा”…इतकी सेवा मुलाने केली त्याने की मी ही रडवेली व्हायची..सकाळच्या गरम पाण्याचे पासून,ते रात्रीच्या दूध हळद देण्यात पर्यंत ,वेळा संभाळत,वर्क फ्रॉम होम करत होता…मला खूप अभिमान आहे त्याचा..
आज मी पूर्ण बरी आहे.हे ही 10 दिवसात घरी आले,पण ह्यांना घरी कोरणटाईन….ऑक्सिजन चालू होता..आता अजून थोडा थोडा घ्यावा लागतो..पण तब्येत आता दोघांच्या ही बऱ्या आहेत…..
प्रथम माझा भाऊ डॉ शिरीष आणि फॅमिली डॉ उमेश चौगुले यांचे मनापासून धन्यवाद🙏🙏..तसेच या काळात आपल्या कुबेर ग्रुपचे डॉ अतुल घोडके व डॉ प्रिया प्रभू यांनी खप मोलाचे मार्गदर्शन करून धीर दिला…त्यांचे मना पासून धन्यवाद देते…..आता मला थोडा थकवा जाणवतोय,जास्त बोलल्यावर थोडा दम लागतो,आता मुलगी आणि सून मदतीला आल्याने थोडी विश्रांती घेतेय..

किती ही काळजी घेतली तरी ही चोर पावलांनी हा घरात शिरलाच कसा ,हे अद्याप ही न सोडवता आलेलं कोडं आहे..पण घाबरून न जाता ,संकटाला समर्थपणे तोंड देणेच आपल्या हातात असते.

पण हे वाईट दिवस गेले..
या दिवसात बरे वाईट अनुभव ही खूप आले..मी या एकांतवास चा उपयोग वाचन , लिखाण साठी खूप करून घेतला..
आम्ही दोघे ही पूर्ण पॉझिटीव्ह विचार करत होतो, त्यामुळे अर्धी अधिक लढाई ही सुरू होण्यापूर्वी च जिंकली होती….
म्हणून एकच सांगते…फार घाबरून न जाता,काहीही शँका आली किंवा लक्षण दिसली तर घाबरून न जाता आपल्या फॅमिली डॉ शी संपर्क साधा…

तोंडाला मास्क सतत लावा,आणि सुरक्षित अंतर राखा….

©पल्लवी उमेश

Posted in Uncategorized

कोरोना एक अनुभव…

कोरोना एक अनुभव….

हरतालिकेच्या आधी दोन दिवस ह्यांना अचानक सर्दी,खोकला झाला म्हणून घरी औषध दिले.ऑक्सीमिटर वर 83/84 spo2 दाखवत होते,ताप फक्त रात्री 100/101/102 पर्यत जास्त होता..रात्रभर पट्या ठेवत होते…पण सकाळी एकदम नॉर्मल असायचे..फॅमिली डॉ नी अँटिबायोटिक सुरू केलेले होतेच..पण हरतालिकेला सकाळी ह्यांना जरा जास्त त्रास होऊ लागला..म्हणून माझा पुण्यातील भाऊ डॉ शिरीष याला फोन करून सर्व कल्पना दिली..त्याने लगेच कोविड 19ची swab टेस्ट करायला सांगितली..जी निगेटीव्ह आली.खूप बरं वाटलं…मग डॉ भावास कळवले…तो म्हणाला नाही,त्यावर अवलंबून न राहता ताबडतोब Hrct टेस्ट करून घे…कारण लक्षण सर्व कोविड ची आहेत…आनंद क्षणभंगुर ठरला..त्याने MD फिजिशियन कडून टेस्ट करून घे म्हणून सांगितले.गावात असे डॉ कुणी नव्हते. बरोबरीने फॅमिली डॉ ही संपर्कात होतेच..मग त्यांनी सांगलीतील डॉ सुचवले.आणि हे सांगलीला टेस्ट करून आले..रात्री साडेसात ला घरी आल्यावर साडे आठ वाजता मोबाईल वर रिपोर्ट पॉझिटीव्ह आला…डॉ भाऊ फोन वरून सूचना देत होता..ऑक्सीमिटर वर त्याने रेंज बघितली आणि मला सांगितले,ह्यांना ताबडतोब ऑक्सिजन ची व्यवस्था कर..नाहीतर जिथे ऑक्सिजन असेल त्या ठिकाणी वेळ न घालवता ऍडमिट कर.. नसेल तर अम्ब्युलन्स करून इकडे दिनानाथला घेऊन ये…पण घरी ठेवायचे नाही…
सगळीकडे चौकशी केली फोन वर. कुठे ही ऑक्सिजन नाही मिळाला. कुठे ही ऑक्सिजन बेड मिळेना. .कोल्हापूर,सांगली ला ही फोन झाले.शेवटी ह्यांच्या एका मित्राला फोन करून कल्पना दिली. ते म्हणाले,बघतो काही तरी….थांबा,घाबरू नका….आणि नवीनच सुरू झालेल्या एका खाजगी हॉस्पिटलमध्ये जे पूर्ण भरले होते,पण सुदैवाने दोन तासात एकाला डिस्चार्ज मिळून बेड खाली होणार होता..त्या मित्राने मग दोन तासात तिथे घेऊन जा म्हणाले…आणि रात्री 10 वा हे स्वतः गाडी चालवत जात ऍडमिट झाले..
त्यानंतर ची ती रात्र खूप भयंकर टेन्शन ने गेली…
दोन दिवसात मला ही टेस्ट करायला सांगितले आणि मी ही पॉझिटीव्ह आले…
मुलाला मी मनाई केली तरी तो धावत आला..मला होम कोरणटाईन आणि हे हॉस्पिटलमध्ये….घरी दर 2 /3 दिवसांनी डॉ ची भेट असे……”मुलगा असावा तर असा”…इतकी सेवा मुलाने केली त्याने की मी ही रडवेली व्हायची..सकाळच्या गरम पाण्याचे पासून,ते रात्रीच्या दूध हळद देण्यात पर्यंत ,वेळा संभाळत,वर्क फ्रॉम होम करत होता…मला खूप अभिमान आहे त्याचा..
आज मी पूर्ण बरी आहे.हे ही 10 दिवसात घरी आले,पण ह्यांना घरी कोरणटाईन….ऑक्सिजन चालू होता..आता अजून थोडा थोडा घ्यावा लागतो..पण तब्येत आता दोघांच्या ही बऱ्या आहेत..या काळात आपल्या कुबेर ग्रुपचे डॉ अतुल घोडके व डॉ प्रिया प्रभू यांनी खप मोलाचे मार्गदर्शन करून धीर दिला…त्यांचे मना पासून धन्यवाद देते…..आता मला थोडा थकवा जाणवतोय,जास्त बोलल्यावर थोडा दम लागतो,आता मुलगी आणि सून मदतीला आल्याने थोडी विश्रांती घेतेय..

पण हे वाईट दिवस गेले..
या दिवसात बरे वाईट अनुभव ही खूप आले..मी या एकांतवास चा उपयोग वाचन , लिखाण साठी खूप करून घेतला..
आम्ही दोघे ही पूर्ण पॉझिटीव्ह विचार करत होतो, त्यामुळे अर्धी अधिक लढाई ही सुरू होण्यापूर्वी च जिंकली होती….
म्हणून एकच सांगते…फार घाबरून न जाता,काहीही शँका आली किंवा लक्षण दिसली तर घाबरून न जाता आपल्या फॅमिली डॉ शी संपर्क साधा…

तोंडाला मास्क सतत लावा,आणि सुरक्षित अंतर राखा….

©पल्लवी उमेश

Posted in Uncategorized

मातृस्मरण🙏🙏

पुण्यस्मरण आईचे🙏🙏

वर्षे चार जाहली निरोप घेउनी दारी
आठवणी त्या छळतात माझ्या उरी

आईला पर्याय अद्याप न जगतारी
परतुनी ये वेगे नवं रूप तू पांघरुनी

संस्काराची शिदोरी दिली मम झोळी
संभाळुनी देईन ती मी पुढल्या हाती

आशीर्वाद असो नित्य निरंतन डोई
तुझ्यापरी माते दुजी नाही हो कुणी

माता पिता गुरु गवसली एकरूप नाती
असो आशिष सदा नित्य मम मस्तकी

श्रद्धासुमन माला वाहते मी तुज चरणी
ही शब्दांजुली अर्पितसे या पुण्यस्मरणी


©पल्लवी उमेश
जयसिंगपूर
9823735570
8 सप्टेंबर, 2020

Posted in Uncategorized

विघ्नहर्ता….श्री बाप्पा🙏🙏

विघ्नहर्ता…श्रीबाप्पा..🙏🙏

दहा दिवसांचा पाहुणचार
संपवून निघाला श्रीबाप्पा
पुन्हा येणार मी म्हणूनिया
वचन देऊनी गृही निघाला

म्हणे जाता सदनी माझ्या
सांगतो गुपित तुम्हीं ऐका
कोरोना संकटाने ते तारले
उत्सवाचे विद्रुप रूप सारे

प्रदूषण नाही,नाही डॉल्बी
नाही गर्दी,नाही तो गोंगाट
ऊंच मूर्ती ना अनेक काया
एका गावात एकच मी बरा

अशीच साधना करा तुम्हीं
नित्य ती दरवर्षी नियमाने
मना पासुनी मी आनंदलो
शांत प्रसन्न होत सुखावलो

संकटाचे हे रूप बघितले
शांत चित्त त्या एकाग्रतेने
भय मनी तुमचे ही दिसले
अवलोकन केले या बुद्धीने

विघ्नहर्ता म्हणुनी हा आलो
विघ्ननाशक मी म्हणवितो
चिंता तुजी सोडवी आता

भयमुक्त निश्चिंत हो भक्ता।

©पल्लवी उमेश
1/9/20