Posted in Uncategorized

नवीन वर्ष…..

नवीन वर्ष….

सरत्या वर्षाला निरोप देताना
खूप काही गवसले बहुदा
आठवणींच्या गाठोडीत
हरवून बसले स्वतःला

काय घडले,किती बिघडले
नोंद ठेवता ठेवता मीच विसरले
कित्येक गेले आणि गमावले
सोडून सारे पुढे सरकले

आले सुगंधी क्षण ही कोवळे
हलके फुलके मोरपीस फिरले
क्षणांचे ही सोने केले
आनंदात न्हावुन गेले

आली सवारी संकटाची
जगभरात पुरुनी उरली
कंबरडे मोडले जनमानसाचे
घरात कोंडुनी श्वास स्वतःचे

वर्ष सरले भितीने पछाडले
कित्येक स्व नाते गमावले
मास्कचे दागिने स्वीकारले
अन जगायला परत आसुसले

नवीन वर्ष दारात उभे
चाहूल सुखाची दिसे
विसरून सारे सामोरे जाऊ
नववर्षाचे स्वागत करू

नवीन वर्षाच्या सर्वांना हार्दीक शुभेच्छा!


©पल्लवी उमेश
31 डिसेंबर,2020

Posted in Uncategorized

शरपंजरी भीष्म ‘बाबा’…प्रथम पुण्यसमरण

ती.कै. प्रा.डॉ.प्रभाकर पां.पाठक
यांचा प्रथम स्मृती दिन🙏
त्यानिमित्त त्यांना ही भावपूर्ण शब्दांजुली🙏

“शर पंजरी भीष्म..’बाबा’…”

बघता बघता वर्ष सरले ही!

आज आपोआपच गतपटलावरची स्मृतिचित्रे फेर धरून सुंदर नृत्य करत आहेत..एकेक आठवणी ताज्या होत आहेत…हा ही खूप सुखद अनुभव आहे…

बाबांची एकेक गोड आठवण आठवतेय..

अगदी माझ्या शाळेत नाव घालण्याचा प्रसंग ही लख्ख आठवतोय..जसं कळत वय सुरू झालं, तो प्रसंग…मी अंजली 😊 पण शाळेत नाव घालताना बाबांनी परत एकदा बारसं केलं, आणि नरेंद्र म्हणजे मोठा भाऊ माझा, त्याची भगिनी म्हणून अस्मादिकांचे निवेदिता हे नामकरण पार पडलं…..आज बाहेरच्या जगात मला याच नावाने ओळखतं होते….

दयानंद कॉलेजचे माजी प्राध्यापक

कै.डॉ .प्रा.प्रभाकर पांडुरंग पाठक हे माझे वडील. आई ही त्याच कॉलेजची माजी प्राध्यापक होती.आम्ही तीन भावंडे. मोठा नरेंद्र,मधला रवींद्र आणि धाकटी मी अंजली. आम्हीं वडिलांना बाबा म्हणत असू.

बाबांना सर्व गोष्टींची आवड होती. संगीत ऐकणे,नाटक-सिनेमा बघणे, फिरणे, व्यायाम, सायकलिंग या सर्व गोष्टींची आवड होती… बहुदा संपूर्ण भारत ,नेपाळ,कुवेत ही बघून झाले त्यांचे.कधी आई बरोबर,तर कधी PHD निमित्त…! वयाच्या 65 व्या वर्षी त्यांनी ट्रीप मध्ये असताना गंगा नदी पोहून पार केली…बरोबरचे सहप्रवासी आणि आई नावेत होते तर हे नदी पोहुन पार करत होते…. तब्येतीने या वयात ही एकदम फिट होते. वयाच्या अंतापर्यंत डायबेटीस,बी पी बिल्कुल आसपास ही फिरकले नाही त्यांच्या. वयाच्या 70 पर्यंत तरी औषधे कधी ही घेतली नाहीत त्यांनी. बाबांना संगीताची गोडी होती ,म्हणून शास्त्रीय संगीतांच्या असंख्य कॅसेट,आणि व्हिडीओ कॅसेट त्यांच्याकडे होत्या…आज आमच्या कडे दिल्यात पण जमाना बदललाय… त्यांना फोटो काढण्याचे विलक्षण वेड होते.त्याकाळी कॅमेरा घेऊन आमचे आणि सर्व पाठक कुटुंबियांचे फोटो काढून,विविध अल्बम तयार केले होते …आज त्याच आठवणी त्यांच्यामुळेच सर्वांकडे आहेत. असे रसिक बाबा मला मिळाले म्हणून मी प्राउड फील करते.

बाबांनी त्याकाळी लव्हमॅरेज करून 60 वर्षे सुखाने संसार केला. जीवनाचे अनेक चढउतार अनुभवले , अनेक समस्यांना तोंड दिले….मी तर म्हणते समस्या हेच त्यांचे जीवन बनले होते…संसाराच्या ऐन तारुण्यात आईचा मोठा अपघात होऊन आई दिव्यांग झाली होती…बाबांनी अशा कठीण प्रसंगात आईच्या आणि नातेवाईकांच्या आधारे आपला संसार पुढे आणला…आमची तिघांची उच्च शिक्षणे केली…आणि आम्हां तिघांना मार्गस्थ केले…रिटायरमेंट झाल्यावर पुढची आईसोबत भारत भ्रमण स्वप्ने ते पूर्ण करत होते हळूहळू. पण …. नियतीला ते मान्य नव्हते…अचानक एके दिवशी प्रचंड कंबर दुखीने खाली कोसळले…आणि दोन दिवसात जानेवारी 2003ला त्यांचे मणक्याचे ऑपरेशन झाले आणि ऑपरेशन फेल जाऊन बाबांचे दोन्ही पाय कायमचे लुळे पडले……खूप मोठा धक्का होता तो सर्वांनाच…..

बाबा तर पार कोलमडले ….इतके वर्ष आईचा एक पाय आणि ते.. असे तीन पायांची गाडी ते चालवत होते…पण आता?……खूप मोठा यक्ष प्रश्न होता….

आईने खूप वेगवेगळे उपाय,मालिश करून बघितले… अनेक वर्षे…..पण सर्व प्रयत्न निरर्थक ठरले…आणि सत्य मान्य केले..

कसे बसे कुबडी वर तर कधी वॉकर वर आपली मार्गक्रमणा करू लागले….

बाहेर पडायचे सर्व मार्ग एकाकी बंद झाल्याने त्यांनी वाचनाकडे मन वळवले….आणि वाचता वाचता लेखनाची ही गोडी लागली.

आणि त्यांनी गोंदवलेकर महारांजांच्या आशीर्वादाने त्यांचे चरित्र लिहून पूर्ण केले…त्याला प्रसिद्धी मिळाली,पुरस्कार ही मिळाला…..आणि हाच महाराजांचा आशीर्वाद आणि संकेत समजून त्यांनी पुढे अनेक पुस्तके लिहिली. 50 च्यावर त्यांनी पुस्तके लिहिली आणि अनेक पुस्तकांना मोठमोठे पुरस्कार प्राप्त झालेत..

आईची खंबीर साथ आणि प्रथम परीक्षक व प्रथम वाचक म्हणून तिची खूप साथ मिळाली..2003 ते 2019 पर्यंत ते पूर्ण बेडवरच होते आणि ही लेखन साधना करत ते आपली जीवन मार्गक्रमणा करत होते…2006 ला आई बाबांनी सोलापूर सोडले ते कायमचेच…परत एकदा तरी सोलापूरला जाऊन यायचे होते त्या दोघांना पण परतीचे मार्ग बंद झाल्याने, त्यांचे ते स्वप्नच ठरले…असो!

दयानंद कॉलेज हे त्यांचे कार्यक्षेत्र होते…. तिथे त्यांनी आपले एक स्थाननिर्माण केले होते… सर्वांचे लाडके प्रोफेसर होते. कॉलेज लायब्ररीत तर ते खूप रमायचे… पुस्तकांवर मुलांसारखे प्रेम करायचे. पुस्तकांची काळजी ही तितकीच प्रेमाने घ्यायचे… घरात एक लायब्ररी ही होती त्यांची.. असंख्य पुस्तके होती आमच्या घराच्या लायब्ररीत.. त्यात मोठमोठ्या व्यक्तींची चरित्र,लेख संग्रह, आध्यात्मिक, राजकीय, अशी हिंदी आणि मराठी पुस्तके होती . पुस्तकाला खाकी कव्हर घालून व्यवस्थित त्यावर सुवाच्च अक्षरात त्याचे नाव लिहिलेले असायचे… आज ही त्यातील काही पुस्तके माझ्या कडे आहेत त्यांच्या हस्ताक्षरात. सोलापूर सोडताना आणि आयुष्याचा शेवट जवळ आलाय हे कळल्यावर या दोन्ही वेळी त्यांनी आपली पुस्तके आपल्या विद्यार्थ्यांना ,काही लायब्ररींना आणि काही गरजूंना, स्नेह्यांना त्यांनी प्रेमाने पुस्तके भेट दिली आहेत.. बाबा आणि पुस्तके हे एक समीकरणच होते असे म्हणणे वावगे ठरणार नाही..ते कुणाशीही कोणत्या ही पुस्तका बद्दल भरभरून बोलत…त्यांचे लेखक आणि त्यांची पुस्तके आणि त्या पुस्तकातील संदर्भ हे सगळे मुखोद्गत होते….भरभरून बोलायचे ते… मला तर वेळोवेळी हे पुस्तक वाच..ते पुस्तक वाच… कादंबऱ्या वाच,चरित्रे वाच म्हणून सतत लेखकांची नावे सुचवीत…बरीचशी आणून ही देत किंवा पाठवत होते…वाढदिवसाला हमखास एखादे पुस्तक असायचेच…वाचन लिखाणाची गोडी त्यांनीच मला लावली..त्यात आईचा ही मोठा हात होता, हे ही स्मरणकुपीत आहे बरं!

बाबांना मी “शरपंजरी भीष्म” असे म्हणायला एक कारण आहे. महाभारतात अर्जुनाच्या बाणांनी विद्ध झालेले पितामह भीष्म जवळ जवळ ५८ दिवस शरपंजरी पडले होते! महाभारताचे युद्ध तर केवळ १८ दिवसच लांबले आणि भीष्मांना मात्र ५८ दिवस असं खितपत पडावं लागलं. परंतु अंती शरपंजरी पडल्यावर त्यांना कळेना की त्यांच्या हातून असे कोणते पातक कोणत्या जन्मात घडले, ज्यामुळे आता त्यांना हे क्लेश सहन करावे लागत होते. याविषयी श्रीकृष्णाने त्यांना मदत केली जेणेकरून त्यांना नीट आठवण व्हावी .आणि त्यांनी सर्पाचे उदाहरण दिले.एकदा वाटेत एक सर्प निपचित पडलाय असे समजून त्यांनी बाणाच्या टोकावर धरून बाजूच्या झाडीत भिरकावला आणि नेमका तो काटेरी वनस्पतीवर पडला,दुर्देवाने तो जिवंत होता.आणि हालचाल करून अधिक जखमी होत मृत पावला.त्याचीच ही पूर्वजन्माच्या कर्माची शिक्षा म्हणून शेवटी बाणांच्या शय्येवर शेवट आला असे त्यांनी समजून घेतले….ही गोष्ट बाबांना लागू होते असे मला वाटले.बाबा शेवट पर्यंत मलाच असे का व्हावे, आज पर्यंत कुणाचे वाईट केले नाही,मी एवढा फिरणारा,सायकलिंग करणारा, व्यायाम करणारा असताना अचानक दोन्ही पाय गमावून अंथरुणाला खिळून कसा बसलो? एक नव्हे… दोन नव्हे….. तब्बल 16 वर्षे?…. किती मनाची तडफड झाली असेल! किती यातना! बर , आधीची वर्षे आईचे पायाचे दुखणे काही कमी नव्हते…खुब्याचे हाड मोडल्याने आणि 8 ऑपरेशन्स करून ही कायमचे अधुत्व तिने स्वीकारले होतेच न! मग?….पण नियतीला हे मान्य नव्हते, अजून तुझे दुःख भोगायचे बाकी आहे म्हणून की काय….! पण हारतील तर ते माझे बाबा कसे असतील?…. अशा दिव्यांग अवस्थेत इतकी वर्षे पडून ही साधना करत राहिले.. म्हणून “शरपंजरी भीष्म ‘बाबा’..”म्हणते मी.🙏

फिनिक्स पक्षाप्रमाणे मनाची उभारी घेत ,आहे त्या प्रसंगाला तोंड देत, इतक्या वर्षांची प्राध्यापकी,वाचन आवड पुढे लिखाणात अक्षरशः ओतली…आणि एकापेक्षा एक सुंदर पुस्तकांनी त्यांच्या हाती जन्म घेतला….अनेक मान सन्मान मिळाले,कौतुक ही खूप झाले…..

एकता” प्रकाशन पुणे तर्फ़े स्व.आनंदीबाई करमरकर यांच्या स्मरणार्थ दिला जाणारा वैचारिक लेखनाबद्दलचा पुरस्कार त्यांना मिळाला..

“चेतना चिंतामणी: श्री बसवेश्वर” या ग्रंथ लेखनामुळे “बसवसेंटर” सोलापूर तर्फ़े “बसवरत्न” ही पदवी त्यांना बहाल करण्यात आली..

माझे बाबा अभाविप चे कार्यकर्ते होते.सोलापुरात त्यांनी अनेक वर्षे अध्यक्ष म्हणून जबाबदारी पार पाडली होती. संघाचे संस्कार होते त्यांच्यावर.म्हणून ही असेल त्यांच्या पुस्तकांवर त्याचे राष्ट्रप्रेम दिसून येते.

आज त्यांची ग्रंथ संपदेची यादी खूप मोठी आहे. ती मी देत नाही पण पुरस्कार प्राप्त दहा ते बारा ग्रंथांची निवडक नावे तेवढी सांगणे आवश्यक वाटते.

राष्ट्र धर्माचे प्रणेते हा बृहद ग्रंथ,

राष्ट्रधर्मी विचारवंत..स्वामी दयानंद,

राष्ट्रधर्माचे प्रणेते स्वामी विवेकानंद,

श्री रामदास स्वामींचा राष्ट्र धर्म,

*राष्ट्र्धर्माचे आद्य प्रणेते सुदर्शन श्री कृष्ण *,

*संघ युगाचा शालीवाहन डॉ.हेडगेवार. *,

राष्ट्र धर्माचा दीपस्तंभ श्री गोळवलकर गुरुजी. हिंदुत्वाची दोन रुपे.

  • राष्ट्रधर्माचे शक्तिपीठ.*
  • राष्ट्रभक्तीची दोन परिमाणे.*
  • राष्ट्रधर्म योगी पं. दीनदयाळ उपाध्याय.* राष्ट्रधर्माचा किर्तीस्तंभ ..मा. अटलबिहारी वाजपेयी. सावरकरांचा राष्ट्रधर्म.

डॉ.राममनोहर लोहिया: चरित्र , विचार,कार्य आणि आकांक्षा.

  • राष्ट्रधर्माचा शक्तिस्तंभ श्री लालकृष्ण अडवाणी.*
  • राष्ट्रधर्माचा कल्पवृक्ष मा. दत्तोपंत ठेंगडी.*

श्री.छ्त्रपती शिवाजी महाराज

डॉ.बाबासाहेब आंबेडकर

इ…. अनेक ग्रंथ लेखन पुरस्कार प्राप्त आहे..

मा.पंतप्रधान श्री. नरेंद्र मोदी, मा.नितीन गडकरी, यांच्या वरील पुस्तके ही प्रकाशित झाली, व त्यांच्या पर्यंत पोहचली ही.

तर अध्यात्मावरील ग्रंथ संपदा ही प्रचंड आहे…

गोंदवलीचे चैतन्य(पुरस्कार प्राप्त),

दासबोधसार,

सद्गुरुंचे सद्गुरु श्री तुकाराम चैतन्य,

राघवेंद्र स्वामी,

वाल्मिकी रामायण,

ब्रह्मानंद महाराज,अशी अनेक पुस्तके तर…..

संतांची अमृतवाणी

आणि

संतवाणीची अमृतसरिता

आणि

श्रीमद भगवद्गीता: वाड:मयी श्रीमूर्ती प्रभूची……

हे अध्यात्मावरील तीन बृहद ग्रंथ बाबांनी लिहीले आहेत…

अशी अजुन अनेक नावे सांगता येतील…त्यांनी आकाशवाणीवर अनेक प्रवचने दिली आहेत. वृत्तपत्रिका, मासिकांतुन, दिवाळीअंकातुन ही अनेक लेखन केले आहे.

एका अविरत ज्ञान साधनेचा अंक संपला. त्यांच्या शारीरिक हालचालींना मर्यादा आल्यानंतरही त्यांनी जी अखंड ज्ञानसाधना केली, त्याला तोड नाही. त्यांचे निरंतर वाचन, चिंतन, लिखाण, अनेकांशी चर्चा, हे सर्व केवळ ज्ञान केंद्रित होते. त्यांच्या स्थानबद्धतेने त्यांच्या प्रसन्नतेवर कधीच यत्किंचितही परिणाम झाला नाही. स्थितप्रज्ञता यापेक्षा वेगळी काय असते?

त्यांनी जे प्रचंड लिखाण केले, विशेषतः तत्वज्ञान, धर्मसूत्र,अध्यात्मविद्या, संत साहित्य, निती शास्त्र वगैरे विषयांवर, ते अक्षरशः स्तिमित करणारे आहे.

आपल्याकडे सहानुभूतीने किंवा कीव करावी हे त्यांना अजिबात मान्य नव्हते…..

अशा दिव्यांग अवस्थेत त्यांच्या हातुन इतकी साहित्याची सेवा झाली हेच विशेष आहे…ते म्हणतात, “कदाचित माझ्या हातुन अशा प्रकारचे लेखन घडावे हीच परमेश्वराची इच्छा होती…अन्यथा मी सतत भ्रमणच करत राहिलो असतो..जे होते ते भल्यासाठीच !”

प्रकृतीची साथ नसताना ग्रंथ लेखनाचे महान कार्य त्यांनी केले. सध्याच्या काळात आपण जी विचित्र जीवनशैली स्वीकारली आहे, त्या नुसत्या जगण्याच्या संघर्षात त्यांनी निर्माण करून ठेवलेल्या ग्रंथसंपदेचे नुसते रसग्रहण करण्याची तरी आपली क्षमता आहे का? हा प्रश्न मनात आला, की अपराधीपणाची खोलवर जाणीव होते.

त्यांच्या अत्यंत शुद्ध कर्मयोगाने त्यांना अति उत्तम गती मिळेलच, यात संदेहच नाही.

महाजनो येन गत:स पंथ:।

या न्यायाने आपण त्यांचे अनुसरण करू शकतो का?असे क्षणभर वाटून जाते.

एक खंत मात्र मनापासून वाटते,ती म्हणजे एक दोन पुस्तके लिहून प्रसिद्ध झालेले लेखक मी बघितले आहेत….पण अशा प्रसिद्धीसाठी काय करायचे असते…ते आम्हां कुणालाच कळले नाही. बाबांना आज म्हणावी तशी प्रसिद्धी नाही मिळाली…ज्यांची मोठमोठ्या साहित्यिकांनी दखल घेतली,पुस्तकांना प्रस्तावना लिहिल्या ,पण माहीत नाही, म्हणावी तशी दखल साहित्यदरबारी नाही झाली असे वाटते🙏 ती निदान त्यांच्या मृत्यु पश्चात तरी दखल घेतली जावी ही इच्छा आहे🙏

अशा या उत्तुंग विचारशैली प्राप्त विद्यावाचस्पती कै. डॉ.प्रभाकर पांडुरंग पाठक यांचे आज वैकुंठगमनाचे वर्षश्राद्ध!🙏🙏

त्यांना माझी ही भावपूर्ण शब्दांजुली वाहते..

बाबा तुम्ही सतत माझ्या सोबत आहात तुमच्या पुस्तकांच्या रूपाने🙏🙏

Love you Baba…

Miss you Baba…

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

तुमचीच,

अंजली/निवेदिता

सध्याची

© पल्लवी उमेश

जयसिंगपूर

Posted in Uncategorized

कोजागिरी……

कोजागिरी

शीतल प्रकाश

टिपूर चांदणं

पुनवेची रात्र

कोजागिरी

हसरा मुखडा

लाजरा साजरा

निःशब्द पाहते

चंद्रमुखी

लेवूनी चादर

हरित वस्त्रांची

बहरली माय

बळीराजा

सुख सुख म्हणे

आलं दारी वाण

ओलांडुनी घेत

उंबरठा

पुनवेची रात्र

टिळा चंद्रमाचा

दुधाचा हा ग्लास

ओठावरी

सुखाची झालर

घालते तुज मी

औक्षण करते

अखंडीत

————————-

पल्लवी उमेश

30/10/20

Posted in Uncategorized

लेख….मानिनी

” मानिनी ” नोकरी करणाऱ्या स्त्रीस कुटुंबाचे सहकार्य… ‘यत्र नार्यस्तु पूज्यन्ते रमन्ते तत्र देवताः’ या  मनुस्मृति च्या वचना मध्ये असे सांगितले आहे की,ज्या ठिकाणी स्त्री ची पूजा म्हणजेच मानसन्मान होतो,तिथेच देवता वास करतात. आज 21 वे शतक चालू आहे.मागील अनेक वर्षांपासून स्त्री च्या मध्ये आमूलाग्र बदल होत जाताना दिसतोय.पूर्वीची अबला स्त्री आज सर्वार्थाने सबला बनलेली दिसते..यातच तिची खऱ्या अर्थाने जीत झालेली दिसते…मग या मागे कोण कोण होते,इतिहास काय सांगतो….हा सर्व विषय वेगळा आहे..आपण आज या सबला स्त्री विषयी जरा आत्मचिंतन करू या. आज जन्माला आलेल्या बालिकेचे खूप जोरदार स्वागत होते..पूर्वी सारखे हिडीस फिडीस स्वागत न होता ,समारंभ साजरा होतोय.कारण तिची योग्यता आता समाजाला पर्यायाने पालकांना ही समजली आहे…काही ठिकाणी अजून ही याला अपवाद असलेला दिसून येतोय,पण त्या भागाकडे तूर्तास न बघणे योग्य होईल.तो स्वतंत्र चर्चेचा विषय आहे.असो। आज स्त्री पुरुष हे दोघे ही समान अधिकाराचे मानकरी झालेत. हे दिवस स्त्री ला अनेक संकटांना तोंड देत बघायला मिळालेत.पुरुषांच्या खांद्याला खांदा लावून ताठमानाने ती उभी आहे..प्रत्येक क्षेत्रात आज तिचा वावर आहे.यशस्वी ही होत स्वाभिमानाने ती मार्गक्रमण करत आहे. सफाई कामगार पासून रिक्षा..ट्रक चालवणे,विमान,अंतरिक्षात,बॉर्डरवर, राजकारण,समाजकारण,डॉक्टर, वकील,इंजिनिअरिंग ,अशा प्रत्येक क्षेत्रात आज ती उच्च पदावर कार्यरत आहे.या अशा स्त्री ची ही गगनभरारी ही निश्चित कौतुकास्पद आहे..ती हे सर्व करत असताना मात्र हे लक्षात घ्यायला हवे की, पुरुषांच्या मानाने ती एक पाऊल पुढे आहे…कष्ट आणि जबाबदारीच्या दृष्टीने. स्त्री ही निसर्गतः प्रजननासाठी निर्मिलेली गेली आहे..शिवाय घर ,कुटुंब यात भावनिक दृष्टीने जास्त अडकणारी आहे..घरची जबाबदारी पर्यायाने कुटुंबातील सर्व सदस्य, मुलांचे संगोपन ह्या उत्तम रीतीने सांभाळत,तारेवरची कसरत करत या बाहेरच्या जबाबदार्या पार पाडत आहे. हे सर्व करत असताना कुटुंबातील सदस्यांचे सहकार्य व्यवस्थित असणे अर्थातच आवश्यक आहे. घरची घडी व्यवस्थित असेल,तरच बाहेरची आघाडी यशस्वी पणे पार पाडता येते.घरात कुरबुर असेल ,तर पुरुष तो मनाचा कोपरा बंद करून बाहेर व्यवस्थित परिस्थिती हाताळू शकतो,पण स्त्री चे तसे नसते.घरात गडबड तर मनात गडबड-गोंधळ. मुलं आजारी असतील तर निम्मा जीव घरात अडकतो. अशावेळी घरातील इतर कुटुंबीयांनी जर घरातील जबाबदारी हसत हसत स्वीकारली,तर ही स्त्री बाहेर विनाटेन्शन काम करू शकेल.. पूर्वी सारखे आता एकत्र कुटूंब पद्धत अस्तित्वात नसली,तरी काही वेळा आपल्याला इतरांची म्हणजे नातलगांची आवश्यकता असतेच.मन फ्रेश होणे,मोकळे होणे ही त्यामुळे घडत असते..एकमेकांना हवे नको पाहण्याने घरात सकारात्मक लहरी निर्माण होतात,ज्या मन स्वस्थ करण्यास सहाय्यभूत होतात..अशाने स्त्री मनावर कोणतेही दडपण न घेता बाहेर आपले काम विनाप्रयास करू शकते.. नोकरी करणाऱ्या स्त्रीस जर कुटुंबाचे सहकार्य असेल ,तर एक यशस्वी स्त्री आपल्याला घरोघरी दिसेल…यात प्रामुख्याने नवरा,भाऊ,वडील,मुलगा,मित्र,सहकारी….. ह्यांचे ही योगदान तितकेच महत्वाचे आहे. कारण हे सर्व कौटुंबिक सदस्यच आहेत..कुणी ही आपल्या आई,बहीण,बायको,सखी हिला कमी न लेखता तिला प्रोत्साहित केले ,तर विनाप्रयास ही ती अर्धी लढाई जिंकते,हे नक्की.. आता मी सासू-सून या विषयावर जास्त भाष्य करणार नाही…कारण पूर्वीच्या सासू आणि आजच्या सासवा यात जमीन आसमांचा फरक पडलाय…आजच्या सासवा या शिकलेल्या,कमावत्या,आणि बाहेरच्या क्षेत्रात अनुभवी असल्याने,काय मनस्थिती असते नोकरी करणाऱ्या बाईची,ते ती उत्तम प्रकारे जाणते. त्यामुळे आधुनिक स्त्री ने न कळत का होईना पण अर्धी लढाई जिंकली आहे. स्त्रीला कामासाठी बाहेर पडताना कौटुंबिक जबाबदाऱ्या पेलत त्याचा तोल संभाळत काम करावे लागते. अशावेळी ती जैविकदृष्ट्या व मानसिकदृष्ट्या ही पुरुषांपेक्षा जास्त चिवट असलेली दिसते.अनेकदा तणावग्रस्त परिस्थितीत पुरुषांपेक्षा ती जास्त चिकाटीने तग धरते. त्यामुळे अत्यंत गुंतागुंतीचे मासिकचक्र, गरोदरपण, प्रसूती, पालकत्व, त्यानंतर कुटुंबाची जबाबदारी पेलण्याची नैसर्गिक ताकद तिच्यात असतेच असते. स्त्रीच्या शारीरिक आरोग्यासह मनाची घडणही गुंतागुंतीची आहे. या सगळ्या रेट्यात तिच्यातील मानसिक समस्या वाढत्या आहेत, का तर आधुनिकतेची आव्हानेच आज एवढी बोजड झालीत की,ती पेलता पेलता आणि या संस्कृतीरक्षकांची मर्जी संभाळता संभाळता तिची शारीरिक- मानसिक दमछाक होते. मात्र या तिच्या मानसिक समस्या ओळखण्याची संवेदनशीलता तिच्या कुटुंबाकडे असेलच, असे सांगता येत नाही…पण संयमाने आणि मोठ्यामनाने तिला आपलंसं करून मी किंवा आम्ही … आहे किंवा आहोत तुझ्या मागे हा विश्वास तिच्या मनात निर्माण करता आला,तर ती बाहेरच्या जगातील सर्व समस्यांना किंवा येणाऱ्या चॅलेंजला हसत हसत तोंड देऊ शकते. घरातील मुलांची,सासुसासरे,नणंद,दिर… आले गेले पाहुणे….यात पूर्वीची स्त्री अडकून पडायची..पण आज ती कर्तृत्ववान बनली आहे…तिचे क्षेत्र विस्तारते आहे, शिवाय आर्थिकदृष्ट्या सुद्धा दोघांना घराबाहेर पडणे गरजेचे असल्याने आता तरी ती या घरगुती समस्यांतून बाहेर पडायलाच हवी… त्यासाठी कुटुंबातील सदस्यांनी तिला मानसिक सपोर्ट अवश्य द्यायला हवा,तिला मान ही द्यायला हवा…तू करतेस ते योग्यच आहे ही जाणीव तिच्या मनापर्यंत पोहचायला हवी …वेळ प्रसंगी तिच्या मुलांचे संगोपन, खाणे पिणेची जबाबदारी ही घेता यायला हवी…आजकाल डे-केअर सर्वत्र असतात,पण तिथे किंवा शाळेत सोडणे, आणि आणणे ही कामे सुद्धा करून आपण तिला मदत करू शकतो.. सर्वात महत्वाची भूमिका नवऱ्याला पार पाडायची असते…त्याच्या पूर्ण सपोर्ट ने ती मोकळ्या मनाने बाहेरची कामे करू शकते… आता हे सर्व मी साधारण विवाहित स्त्री बद्दल लिहिले…पण जी कुणी घरातील मुलगी,आई,वहिनी….या रुपात बाहेरची कामे, नोकरी,व्यवसाय अगदी दुसऱ्या घरची धुणी भांडी,मजुरी स्त्री या….यांच्या ही बाबत माझी हीच भूमिका आहे…. अशा प्रकारे नोकरी करणाऱ्या स्त्रीस कुटुंबाचे सहकार्य असेल तर ती “मानिनी” म्हणून स्वाभिमानाने आपली यशस्वी मार्गक्रमण करत राहील हे नक्की.. आता या नोकरी करणाऱ्या स्त्रीचे आपल्या कुटुंबातील सदस्यांशी कसे वर्तन हवे….हा एक स्वतंत्र वेगळा विषय आहे…तो परत कधी तरी…. तूर्तास इतकंच…. ………………………………………

©पल्लवी उमेश 9823735570 “चिन्मय”,सुदर्शन कॉर्नर, शाहूनगर,जयसिंगपूर. जिल्हा.कोल्हापूर Show quoted text

Posted in Uncategorized

कोरोना एक अनुभव….

कोरोना एक अनुभव….

हरतालिकेच्या आधी दोन दिवस ह्यांना अचानक सर्दी,खोकला झाला म्हणून घरी औषध दिले.ऑक्सीमिटर वर 83/84 spo2 दाखवत होते,ताप फक्त रात्री 100/101/102 पर्यत जास्त होता..रात्रभर पट्या ठेवत होते…पण सकाळी एकदम नॉर्मल असायचे..फॅमिली डॉ नी अँटिबायोटिक सुरू केलेले होतेच..पण हरतालिकेला सकाळी ह्यांना जरा जास्त त्रास होऊ लागला..म्हणून माझा पुण्यातील भाऊ डॉ शिरीष याला फोन करून सर्व कल्पना दिली..त्याने लगेच कोविड 19ची swab टेस्ट करायला सांगितली..जी निगेटीव्ह आली.खूप बरं वाटलं…मग डॉ भावास कळवले…तो म्हणाला नाही,त्यावर अवलंबून न राहता ताबडतोब Hrct टेस्ट करून घे…कारण लक्षण सर्व कोविड ची आहेत…आनंद क्षणभंगुर ठरला..त्याने MD फिजिशियन कडून टेस्ट करून घे म्हणून सांगितले.गावात असे डॉ कुणी नव्हते. बरोबरीने फॅमिली डॉ ही संपर्कात होतेच..मग त्यांनी सांगलीतील डॉ सुचवले.आणि हे सांगलीला टेस्ट करून आले..रात्री साडेसात ला घरी आल्यावर साडे आठ वाजता मोबाईल वर रिपोर्ट पॉझिटीव्ह आला…डॉ भाऊ फोन वरून सूचना देत होता..ऑक्सीमिटर वर त्याने रेंज बघितली आणि मला सांगितले,ह्यांना ताबडतोब ऑक्सिजन ची व्यवस्था कर..नाहीतर जिथे ऑक्सिजन असेल त्या ठिकाणी वेळ न घालवता ऍडमिट कर.. नसेल तर अम्ब्युलन्स करून इकडे दिनानाथला घेऊन ये…पण घरी ठेवायचे नाही…
सगळीकडे चौकशी केली फोन वर. कुठे ही ऑक्सिजन नाही मिळाला. कुठे ही ऑक्सिजन बेड मिळेना. .कोल्हापूर,सांगली ला ही फोन झाले.शेवटी ह्यांच्या एका मित्राला फोन करून कल्पना दिली. ते म्हणाले,बघतो काही तरी….थांबा,घाबरू नका….आणि नवीनच सुरू झालेल्या एका खाजगी हॉस्पिटलमध्ये जे पूर्ण भरले होते,पण सुदैवाने दोन तासात एकाला डिस्चार्ज मिळून बेड खाली होणार होता..त्या मित्राने मग दोन तासात तिथे घेऊन जा म्हणाले…आणि रात्री 10 वा हे स्वतः गाडी चालवत जात ऍडमिट झाले..
त्यानंतर ची ती रात्र खूप भयंकर टेन्शन ने गेली…
दोन दिवसात मला ही टेस्ट करायला सांगितले आणि मी ही पॉझिटीव्ह आले…
मुलाला मी मनाई केली तरी तो धावत आला..मला होम कोरणटाईन आणि हे हॉस्पिटलमध्ये….घरी दर 2 /3 दिवसांनी डॉ ची भेट असे……”मुलगा असावा तर असा”…इतकी सेवा मुलाने केली त्याने की मी ही रडवेली व्हायची..सकाळच्या गरम पाण्याचे पासून,ते रात्रीच्या दूध हळद देण्यात पर्यंत ,वेळा संभाळत,वर्क फ्रॉम होम करत होता…मला खूप अभिमान आहे त्याचा..
आज मी पूर्ण बरी आहे.हे ही 10 दिवसात घरी आले,पण ह्यांना घरी कोरणटाईन….ऑक्सिजन चालू होता..आता अजून थोडा थोडा घ्यावा लागतो..पण तब्येत आता दोघांच्या ही बऱ्या आहेत…..
प्रथम माझा भाऊ डॉ शिरीष आणि फॅमिली डॉ उमेश चौगुले यांचे मनापासून धन्यवाद🙏🙏..तसेच या काळात आपल्या कुबेर ग्रुपचे डॉ अतुल घोडके व डॉ प्रिया प्रभू यांनी खप मोलाचे मार्गदर्शन करून धीर दिला…त्यांचे मना पासून धन्यवाद देते…..आता मला थोडा थकवा जाणवतोय,जास्त बोलल्यावर थोडा दम लागतो,आता मुलगी आणि सून मदतीला आल्याने थोडी विश्रांती घेतेय..

किती ही काळजी घेतली तरी ही चोर पावलांनी हा घरात शिरलाच कसा ,हे अद्याप ही न सोडवता आलेलं कोडं आहे..पण घाबरून न जाता ,संकटाला समर्थपणे तोंड देणेच आपल्या हातात असते.

पण हे वाईट दिवस गेले..
या दिवसात बरे वाईट अनुभव ही खूप आले..मी या एकांतवास चा उपयोग वाचन , लिखाण साठी खूप करून घेतला..
आम्ही दोघे ही पूर्ण पॉझिटीव्ह विचार करत होतो, त्यामुळे अर्धी अधिक लढाई ही सुरू होण्यापूर्वी च जिंकली होती….
म्हणून एकच सांगते…फार घाबरून न जाता,काहीही शँका आली किंवा लक्षण दिसली तर घाबरून न जाता आपल्या फॅमिली डॉ शी संपर्क साधा…

तोंडाला मास्क सतत लावा,आणि सुरक्षित अंतर राखा….

©पल्लवी उमेश