माझा ब्लॉग, माझे विचार!

 

धन्यवाद….2

 

कुबेर मध्ये मला सहभागी करून घेणारी मीनल दफ्तरदार ही माझी मैत्रीण आणि त्यास अनुमोदन देऊन प्रवेश देणारे संतोष लहामगे या दोघांनाही धन्यवाद.इतक्या सुंदर ग्रुप मध्ये प्रवेश झाल्याने खूप छान व्यक्तींच्या संपर्कात आले.

कुबेरचे हे माझे पहिले संमेलन. खूप छान वातावरण अनुभवायला मिळाले.अनेक मान्यवर लोकांचे विचार ऐकायला मिळाले.त्यातल्या शीतल महाजन ने मला प्रभावित केले. तिने जेंव्हा मला या कार्यात सहभागी होणाऱ्या व्यक्तींची गरज आहे,असे जाहीर पणे सांगितले त्यावेळी माझा हात नकळत वर गेला होता.मला असे साहस करायला आवडते,पण स्वतःच्या तब्येत आणि मर्यादेचे भान आले आणि मनाशीच संकोचले.आपल्या हतबलतेची जाणीव झाली.ती  व्यक्ती माझ्या मनाला भावून गेली.

 

सोलापूर टीम वर्क अफलातून होते. कशाची ही कमतरता या दोन दिवसात या टीमने जाणवू दिली नाही.स्वागता पासून निरोपा पर्यंत कुणालाही कसलीही तक्रार करायला न लावणाऱ्या या सर्व टीमला मनापासून धन्यवाद…….

 

तू कुबेर, मी ही कुबेर

…………………………………..

पल्लवी उमेश

Advertisements

धन्यवाद पोस्ट ….1

सोलापूर संमेलनाची पोस्ट लिहिली आणि कमेंट आल्या लाईक ही आले; पण त्यात एका कमेंट ने लक्ष वेधून घेतले .
“ताई या तुम्हीं मी करते तुमचे माहेरपण” मला ही खूप छान वाटले ही कमेंट बघून.आपण काही लगेच जात नाही कुणाकडे,त्यात अनोळखी . पण असे म्हणले तरी कुणी ; ज्याची अपेक्षा ही नव्हती.. “thanks” …म्हणाले आणि इथे विषय संपला. बरेच दिवसांनी हळू हळू संमेलन उद्यावर येऊन ठेपले; आणि त्याच अनोळखी व्यक्तीचा मेसेंजर मध्ये मेसेज आला. ताई हा माझा नंबर. तुम्ही आलात सोलापुरात की मला कॉल करा.आणि एक लॅंडलाईन आणि दुसरा मोबाईल नंबर मला मिळाला.मी तो पर्यत विसरले ही होते.म्हणलं करते पण का ग?तर लगेच, “अहो तुमचे माहेरपण करायचे आहे न!” सो।स्वीट। ….
मी सोलापूर मध्ये रात्री10ला पोहचले .रूम मिळाल्या नंतर पुजाची वाट पहात होते कारण आम्ही दोघी नंतर बाहेर जेवायला जायचे ठरवले होते. हॉल मध्ये कुणी ओळखीचे नव्हते अजून.मग आठवले आणि त्या नंबर ला फोन केला.लगेच उचलला गेला.आणि घरी यायचा खूप आग्रह झाला.मी म्हणले, “अग आत्ताच दमून आले, पण तू रहाते कुठे?” तर म्हणाली, “स्टेशनला”…”अरे बापरे!अग मी नाही आता इतक्या लांब येऊ शकत.” आधीच कंबरेचे दुखणे प्रवासाने वाढले होते.म्हणून सॉरी म्हणत विनम्र पणे नकार दिला कारण माझ्यात आता तेवढी एनर्जी नव्हती.तर ती म्हणाली, “बरं मी तुला डबा पाठवते लेकाकडून माझ्या”..त्याला कशाला त्रास म्हणून मी खूप विनवले आणि मला ही खूपच ओकवर्ड होत होते पण ही ऐकायलाच तयार नाही.आता रात्री कुठे बाहेर जाताय तुम्हीं ? एक 5/10मिनिटात डबा पाठवते म्हणाली आणि फोन ठेवून दिला।मला खूपच आश्चर्य वाटले,ना ओळख ना पाळख पण किती हे प्रेम?
आणि आश्चर्य म्हणजे खरंच 10मिनिटात माझा फोन वाजला आणि खाली फाटकात येता का म्हणून? मुलाने डबा दिला तो आम्ही दोघींनी रूम मध्ये बसून खाल्ला.एकदम सुग्रास भोजन त्याला प्रेमाची चादर..मस्त मऊशार भाकरी,चटणी,दही,बीन्स ची भाजी फ्लॉवर रस्सा, मसाले भात त्यावर साजूक तूप ।अहहाहा!भूक खवळली आमची.येथेच्छ ताव मारला आणि त्या माऊलीला मनापासून धन्यवाद दिले.
ती संमेलनात सहभागी नव्हती म्हणून यायला बिचकत होती.तरी मी म्हणले उद्या ये न भेटायला, तर येते म्हणाली.आणि आली पण रिकाम्या हाती नाही बरोबर या माहेरवाशीणीची पाठवणी करण्यासाठी बराचसा खाऊ भरून पिशवी ही हळूच सरकवली माझ्या हातात. किती हे प्रेम!
आता पुढच्यावेळी मी तिच्या कडे नक्की जाणार ! इथे जाहीर पणे तुला धन्यवाद देते.
कोण कुठली एक पोस्ट टाकते काय,आणि कोण कुठली एक तिची पोस्ट वाचून तिचे माहेरपण करते…..
कमाल आहे या ग्रुपची।
मित्र हो त्या व्यक्तीचे नाव इथे सन्मानाने घेते ती म्हणजे माझी नवीन ओळख झालेली,या आधी कधी ही न बघितलेली,कधीही न बोललेली, आणि माझ्या फ्रेंडलिस्ट मध्ये पण आधी नव्हती पण आता असलेली माझी नवीन मैत्रीण राजश्री कुलकर्णी…
Thanks राजश्री 😊

तू कुबेर,मी ही कुबेर

…………………………………….
पल्लवी उमेश

सोलापूर संमेलन…….

बरोबर एक तप …
12 वर्ष…….
2006 ते 2018…..
इतका प्रदीर्घ कालावधी……
निमित्त एका संमेलनाचे…….
आभासी दुनियेतल्या मैत्रीचे…
एका हाकेचे कारण…..
हाक माझ्या जन्म गावाची……
माझ्या अस्तित्वाची ओळख…..
माझ्या नावाची ओळख…..
सोलापूर म्हणले की फक्त माझंच गाव…..
त्यावर कुणाचा हक्क नाही असं वाटणारं….
माझी पाळेमुळे जिथे खोलवर रुजली ती माती…..
माझे बालपण ते तरुणपणी चे सारे सवंगडी जिथे आहेत….…
माझ्या साऱ्या आठवणी……
माझी शाळा,माझे कॉलेज,माझे शेजारी,माझा गोतावळा,आणि …..
आणि……
आणि माझे ‘मानस’……
राघवेंद्र स्वामी मठा शेजारी……
सूर्याहॉटेल च्या मागे,
मुरारजी पेठ ……
हा पत्ता मोठ्या दिमाखात मी सांगत असे ,त्याचेच अस्तित्व आता शून्य…..
“मानस”….
माझं घर,माझं माहेर…..
जे आज माझं नाही राहिलं……
आज तिथे कुणीच नाही……
ना घर…ना आई……
बाबा आहेत…..
पण पूर्ण पणे परावलंबी …..
दूर दुसर्या गावी ….मोठ्या मुलाकडे….

आता मी …..
26 जानेवारी ला माझ्या जन्म गावी……
माझ्या एरियातच….
राघवेंद्र स्वामींच्या मठापाशीच…
सुशील सभागृहात….
आणि…
मुक्काम पोस्ट सूर्याहॉटेल ….
दोन दिवस संमेलनाचा मनसोक्त आनंद….
साहित्य क्षेत्रातले अनेक नामवंत व्यक्ती….
त्यांचा सहवास…
त्यांचे विचार….
आदान-प्रदान…..
साहित्य संमेलनात …
अनेक नामवंत लेखकांची पुस्तक प्रकाशने…
पुस्तकांचे स्टोल्स….
साहित्य क्षेत्रातील या मांदियाळीत मी मनसोक्त डुंबणार….
आंनद घेणार…
सुखाची पर्वणीच जणू….
आभासी दुनियेतल्या या…..
अनेक मित्र मैत्रिणींची प्रत्यक्ष भेट….
निमित्त “कुबेर”संमेलन….
सोलापूर संमेलन……
चलो सोलापूर……
ज्यांना मला भेटावेसे वाटते ……
भेटू सोलापुरात……
श्री सिद्धेश्वर नगरीत….
श्री स्वामी समर्थांच्या पावन भूमीत…
माझ्या लाडक्या गावात…..
पूर्वी सोळा गावांचे मिळून बनलेले…
आजचे “सोलापूर”…..

‘तू कुबेर,मी कुबेर’
………………………….
पल्लवी उमेश
23/1/2018

 

“पॅड वुमन”……☺

“पॅड मॅन” की “पॅड वुमन” …..एक प्रश्न ?
“पॅड मॅन” च्या निमित्ताने का होईना पण स्त्रीच्या एका सिक्रेट समस्येवर चर्चा होऊ लागली आणि ती ही जाहीरपणे. आज पर्यंत घरच्या पुरुषां पासून किंवा इतर सदस्यांपासून लपवून ठेवण्याचा हा विषय आज या निमित्ताने चव्हाट्यावर आला; पण तो चांगल्या अर्थाने. खरंतर जाहिरातीतून विविध कंपनीच्या पॅडस् च्या जाहिराती आधी म्हणजे बर्याच वर्षा पासुन दाखवत होतेच. मला खूप राग यायचा या गोष्टींचा. हे कशाला दाखवायला हवे?, काही गरज आहे का?, स्त्रियांचे प्रश्न असे जाहीर पणे कसे काय दाखवू शकतात?….म्हणून खूप चिडचिड व्हायची माझी. या मुलींना तरी अशा जाहिराती करायला लाज कशी वाटत नाही ,असे ही वाटुन जायचे . याला कारण ही तसेच घडले होते.एकदा टीव्ही बघत असताना मध्येच अशा पॅड ची जाहिरात लागली. आम्ही त्यावेळी लगेच चॅनेल बदलायचो.पण प्रत्येक वेळी रिमोट काही आपल्याच हातात असतो असे नाही.तेवढ्यात नात्यातले एक कार्ट बोललं , “आई ती बघ एवढी मोठ्ठी झाली, तरी डायपर घालतीय……”आणि वर ही ही म्हणून खिकांळल ही…….असा राग आला, पण दुर्लक्ष करत विषय बदलला. बरं त्याच वय ही नव्हतं की काही समजावून सांगावं.
पूर्वी या 4 दिवशी स्त्रियांना पूर्ण विश्रांती दिली जायची. पण वाळीत टाकल्यासारखी. ते खूप क्लेश कारक होते.पहिल्या वेळी असे घडले की, “मुलीला न्हाण आलं” म्हणायची पद्धत होती. मग गावजेवण करून समारंभ साजरा व्हायचा.मुलगी खुष असायची, पण समजूतदार आणि शिकलेल्या स्त्रियांना हे मुळीच आवडायचे नाही. गावाला कशाला कळायला हवे, की ही मोठी झाली ते?
मग हळूहळू बदल होत गेले. सुशिक्षित घरात हे ओटी भरणे कार्यक्रम घरच्या घरी घडू लागले. त्या निमित्ताने पहिली मामाची साडी ,ड्रेस घेतला जाई नंतर एकदम लग्नात मामाची साडी. मग या गोष्टी हळूहळू लपवायला सुरुवात झाली. कुणाला कळू नये याची खबरदारी प्रत्येक मुलगी घेऊ लागली.पण काही घरातून अजून ही पाळीची शिवाशिव पाळायची म्हणजे बाजूला बसण्याची प्रथा चालू आहे, हे बघून खूप वाईट वाटते. मोठ्या शहरात नसेल ,पण आमच्या सारख्या गावांमध्ये अजून ही ही प्रथा दिसून येते. मी स्वतः किती तरी घरी जाऊन ही प्रथा बंद केली आहे. त्या घरातील मुली खुदाटल्या होत्या,याचा अनुभव मी घेतला आहे. साहजिक आहे मुलींना लाज वाटते.
माझ्या स्तोत्र वर्गात खूप जणींना मी या विषयावर बोलत केलं आहे. या पॅडचे महत्व ही सांगितले आहे. कारण अजून ही आमच्या गावात कापड वापरणाऱ्या स्त्रिया, मुली आहेत .ते प्रमाण आता कमी होऊ लागले आहे, हे ही खरं आहे. माझ्या या वर्गात मी शिकवण्या बरोबर असलं प्रबोधन ही करत असे. या काळात देवाची स्तोत्र , दर्शन घ्यायला ही काही हरकत नाही.आत थेट गाभाऱ्यात जाऊ नका, पण मंदिरात जायला काही हरकत नाही. स्वयंपाक करण्यास पण हरकत नसावी.शेवटी हा निसर्ग आहे.नैसर्गिक गोष्टीं ना कसली बंधने नसावीत, या मताची मी आहे.
आता या “पॅड मॅन” सिनेमा मुळे बर्याच गोष्टी समोर येतील.आणि हे हायजेनिक पॅड वापरल्यामुळे होणारे दुष्परिणाम ही कमी होतील. स्त्रियांना मासिक पाळी मुळे होणारे त्रास काय असतात?ती या काळात कोणत्या परिस्थितीतून जात असते,मानसिक व शारीरिक अवस्था किती दयनीय झालेली असते,या सगळ्या गोष्टी समोर येतील,ते ही जाहीर पणे. घरच्या पुरुष वर्गावर ,विशेषतः घरातील मुलांवर नक्की याचा परिणाम होईल असे वाटते.आपल्या आई बहिणीची या काळात ते नक्की काळजी घेतील असे ही चित्र दिसेल. घरची स्त्री ही मोकळे पणाने , न लपवता माझी अडचण आहे, मला आज थोडी विश्रांतीची गरज आहे,हे सांगू शकतील. हे अपेक्षित आहे.
आज मी ही हे मिडीया समोर इतकं बिनदिक्कत लिहू शकले ,ज्यात सर्व प्रकारचे वाचक आहेत ,हे माहीत असून.हाच एक विजय किंवा या ‘पॅड मॅन’ चे यश म्हणायला हरकत नाही.
शेवटी एवढेच मनापासून सांगावेसे वाटते की, सरकारने अशा पॅडस् ची किंमत कमीत कमी ठेवावी.आज काल शाळेमधून ही पुरवले जाते, हे ही अभिमानाने सांगावेसे वाटतेच आहे. या शिवाय आता हा विषय मोकळेपणी बोलला जातोय ,तर ज्या नोकरदार स्त्रियांना या काळात खरोखर त्रासास सामोरे जावे लागते,त्यांना त्यांच्या कामात थोडी काही सूट मिळावी.पण ते काम त्या पुढच्या 2 दिवसांनी पूर्ण करण्याची जबाबदारी घेत असतील तरच.
शेवटी एकच नमूद करते की, ज्या व्यक्तीने खरोखर आपल्या बायकोच्या त्रास बघून ,तिचा हा त्रास कमी करण्यासाठी तिला प्रथम “पॅड वुमन” बनवुन हे मजबूत पाऊल उचलले त्यास सॅल्युट। त्याला समाजाला , स्त्रीच्या लज्जेला आणि एकंदरीत परिस्थिला कसे सामोरे जावे लागले असेल,ते एक तोच जणू शकतो.
मैत्रिणी मैत्रिणींमध्ये सुद्धा मी किंवा आम्ही बोलायला संकोचायचो ,तो विषय आज मी एक स्त्रीच जाहीर आपल्या समोर व्यक्त होतेय, मलाच छान वाटतंय….

………………………………………

पल्लवी उमेश
जयसिंगपूर
17/1/18
(टीप..पोस्ट माझ्या नावानिशी शेअर करायला माझी हरकत नाही)

अवकाळी……

मार्ग माझा हा एकला,
म्हणती ऋतू पांगले ते।
दिला सोबती तो सोडुनी,
अन्य एकास भिडे जाऊनी।

ऋतूंची ही अदलाबदल,
पाहुनी गडबडले बाराजण।
एकमेकांचे उसनेपण,
घेतले मागवून क्षणभर।

मेघराजाने पसरले हात,
थंडीने पाय घेतले आत।
अवकाळी तो बरसला,
बळीराजाचा घास पहिला।

सृष्टीची दैना ही झाली,
वरपांगी दशा अवतरली।
महागाईचा मेरूपर्वत,
आणीबाणीचा आठव देई।

नको विधात्या आवर आता,
सन्मार्गावर चाल आपुला।
तीन ऋतूंचे बारा भाग,
ऐसें निरंतर राहो वारंवार।

पल्लवी उमेश

6/12/17

सुनी मैफिल

“सुन्या सुन्या मैफिलीत माझ्या…….”
हे गाणं आज माझ्या सारखं मनात येतंय।सारखं मनातल्या मनात गुणगुणतय।
काल रात्री आमची 8 दिवसाची जमलेली मैफील संपली।।
आज ना ती मैफील ना तो माहौल।ना ती किलबिल न ती गजबज।
पिल्लुची किलकारी नाही,रडणे हट्ट करणे नाही।आजी ची कुशी आज रिती रिती।गळ्याभोवती पडलेले हात आज मी चाचपडते आहे।आईच्या तक्रारी आपल्या बोबड्या भाषेत ऐकायची कानाची सवय काही स्वस्थ बसू देईना आज।
घरट्या कडे क्षणभर विसाव्यास आलेली पिल्लं काल रात्री आपापल्या आकाशात परतली।।दस का बिस करत परत कामाला जुंपली गेली परत लंबी सुट्टीच्या प्रतिक्षेत।
आज तो गोंगाट नाही, ती गप्पांची मैफील नाही
पत्यांचा डाव नाही।खाण्याच्या फर्माईशी नाहीत की।दुपारचे पिक्चर बघताना हॉल मध्ये कसे ही वेडेवाकडे लोळणे नाही।।
ना आज घरात पसारा ना आवरा आवर। ना कपबशींचे धुवायचे ढीग ,न कपड्यांचे बोळे इतस्ततः पसरलेले।।ना मुलांवर ओरडणे आवरा रे बाबांनो।किती हा पसारा?? घर आहे की……??
पण आज सगळं कसं स्वच्छ स्वच्छ।।प्रत्येक गोष्ट आपापल्या जागेवर। काहीतरी चुकल्या सारखं वाटतंय। नवरा आपल्या उद्योगाला लागला।।।अब मैं और मेरी (तनहाई)सिरीयल फिरसे शुरु।
आठवणींच्या शिदोरीवर दोघांच्या आमच्या गप्पा होतील शिळ्या कढीला ऊत येईल।।पिल्लाच्या नटखट लीलांचे पारायणे होतील।मोबाईलवर शूट केलेले व्हिडीओ सतत पाहिले जातील।।फोटो बघितले जातील वारंवार।।
आणि शेवटी म्हणू, “चालायचंच !आता या पुढे आपण दोघेचं।तुला मी अन मला तू….या पुढं हे असंच होणार…”
आणि एकमेकांना साथ देत एकमेकांची समजूत काढून आपण किती धीराने घेतोय दुसर्यापेक्षा हे दाखवायचा अट्टाहास करायचा।।पण दोघांनाही माहीत आहे दुसरा किती पाण्यात डुबलाय ते…डोळ्यात किती पाणी डबडबलंय हे ती दोघे लपवताहेत,कारण ती दोघे काही आज ओळखत नाहीत एकमेकांना।।आता बोलण्यापेक्षा नजरेने ओळखतो आपण एकमेकांना हे माहीत आहे.

पल्लवी उमेश
23/10/17

आई…..वर्ष श्राद्धानिमित्त वंदन।

 

एक क्षण असा गेला नाही
त्यात तुझी आठवण नाही
प्रत्येक श्वास तू, उच्छ्वास तू
आठवांचा महापूर मनात भिजतो
आज खूप छळतेस ग आई तू
मी नाही राहू शकत तुझ्या शिवाय
लहान बाळ नाही माहीत आहे मला
पण तुझी आठवण येतेय त्याला वय काय मोजायचे होय।
तुझी मायेची सावली प्रेमाचा हात आता फक्त का त्या फोटोतच होय?
ये की बाहेर परत आणि घडव की ग काही चमत्कार
भिजतो पदर वारंवार माझा
आज न अंत त्याचा
समर्थ म्हणतात ते आज पटते
मरे एक त्याचा दुजा शोक वाहे…
बाबा तर तुला सोडतच नाही
त्यांना ही तुझ्याशी अजून खूप बोलायचे आहे
तू मला बोलावं ग म्हणून टाहो फोडत आहेत।।
काय करू आई माहेर माझे फक्त तुम्हीच तर आहे।

गौरी आगमन आणि घरच्या गौरी च प्रस्थान।
कसा ग असा मुहूर्त साधलास आई?

संचेतीत तू असताना सुविचाराने गायलेली
तुझी महती आज ही
तितकीच फिट आहेत

बास करते आई
शब्दात नाही बोलू शकत
शब्दांचे सैलाब आदळतात
मनाच्या कोपऱ्यात बरसतात
व्यक्तांच्या पलीकडे तोकडे माझे शब्द
समजतात तुलाच आणि फक्त तुलाच।
इतकीच माँ तुला
शब्द सुमनांची अंजलि
वाहते तुझ्या चरणी
आशीर्वाद आहेच तुझा,
तो सदा राहो मस्तकी
वर्ष श्राद्ध तुझे
छळते आज मला।
तुझीया चरणी लीन
असेन मी नित्य सदा ।
मायेची पाखर घाल माये
पदरी आशिष असो दे।
—————————-

पल्लवी उमेश

%d bloggers like this: