माझा ब्लॉग, माझे विचार!

आज पर्यंत पाहिलेले अनंत चित्रपट आहेत.पण त्यापैकी आपल्याला आवडत्या चित्रपटा बद्दल लिहा म्हणलं, की त्यातून एक बाजूला काढणं खूपच अवघड गेलं..
त्यातल्या तीन ची निवड केली …..’ताल’,’मन’ आणि ‘जखमी औरत’….
त्यातील पहिले दोन सुंदर संगीत,गाणी असणारे व तरल प्रेमकहाणी वर आधारित आहेत तर तिसरा……..
#मला_आवडलेला_सिनेमा
“जखमी औरत”….
1988 साल चा हा सिनेमा असून यात मुख्य भूमिका निभावली आहे ती म्हणजे डिंपल कपाडिया हिने. किरण दत्त या पोलीस अधिकारी ची भूमिका तिने उत्तम उभी केलीय.. तिचा नायक आहे सूरज म्हणजे राजबब्बर…तसेच यात बाकी सहकारी भूमिकेत दिसतात…अनुपम खेर,अरुणा इराणी,रमा वीज,पुनीत इसार आणि इतर…
आज स्त्री किती ही पुरुषांच्या बरोबरीने जगत असली किंवा ताठमानेने समाजात वावरत असली तरी,आज ही समाजातील विशिष्ठ वर्ग तिच्याकडे एक ‘भोगवादी वस्तु’ म्हणूनच पहातो आहे.वापरायची आणि फेकून द्यायची…मग त्या स्त्रीचे वय किती का असेना!अगदी 6महिन्याच्या तान्ह्या लेकराला ही सोडले नाही, आणि 90च्या बाईला ही सोडले नाही या नराधमांनी…या अगदी अलीकडेच्या घटना आहेत..स्त्री वर रेप हे पुर्वी ही होत होते ,आज ही होत आहेत आणि भविष्यात ही होतील.कारण स्त्रीला निसर्गानेच असा एक अवयव दिला आहे, की जो पुरुषांना आपलीच मालमत्ता वाटते.वास्तविक हेच त्यांचे जन्मस्थान असते ,हे ते विसरतात..त्याचा आदर करायचा सोडून त्याचाच अपमान,अत्याचार आणि चेष्टा करतात….स्त्री पुरुषावर बलात्कार करू शकत नाही,या एका निसर्गाच्या भेदभावामुळे म्हणेन मी,पण स्त्री या बाबतीत पुरुषांपेक्षा थोडी कमकुवत झाली आहे….

या सिनेमात ही स्त्रियांवर बलात्कार होतोय..आणि त्याची शिक्षा तिच्या सकट घरातील सदस्य ही भोगताना दिसतात….पुरुषी वर्चस्वाला खतपाणी समाजच घालताना दिसतो..एक पोलीस अधिकारी असलेली किरण दत्त अशा मुलींना सोडवून नराधमांना शिक्षा देण्यास आरोपींना कोर्टात उभी करते तेंव्हा ,त्या आरोपींना साक्षीदार आणि पुराव्याच्या अभावामुळे निर्दोष मुक्त केले जाते…अशावेळी स्त्रीला ही भर कोर्टात वकिलांच्या प्रश्नांच्या सरबतींमुळे परत परत बलात्कार सहन करावा लागतो…
पण जेंव्हा त्या पोलीस अधिकारी किरण वर ही सामूहिक बलात्कार होतो,तेंव्हा ही वकील महाशय (अनुपम खेर) म्हणतात, की हिने च एकेकावर घरी बोलवून बलात्कार केला आहे, तेंव्हा आपल्या डोक्याची शीर तटतटते…
इथे ही पुराव्या आणि साक्षीदार अभावी चार ही आरोपी सहीसलामत सुटतात..तेंव्हा किरण पार कोलमडून पडते..तिचा हतबल झाल्याचा आणि तो ‘क्षण न क्षण’ विसरता न येण्याचा अभिनय अगदी मस्त उभा केलाय डिम्पलने, त्यास काही तोड नाही.
पण या प्रसंगानंतर तिच्या पाठी समर्थ पणे तिचा होणारा नवरा सूरज उभा राहतो..व तिला परत उभे राहण्यास प्रेरणा देतो..
मग ती आणि तिची डॉक्टर मैत्रीण अशा बलात्काराची शिकार झालेल्या महिलांना एकत्र करतात..मग कुणाची मुलगी बळी पडली तर कुणाची बहीण…अशा सगळ्या एकत्र येतात .एक धाडसी निर्णय घेतला जातो.
ज्या ज्या नराधमांनी असे बलात्काराचे कृत्य केलेले असते त्यांची माहिती काढून त्याला आपल्या प्रेमजाळ्यात फसवून,बिअर मध्ये गुंगी चे औषध मिसळून बेशुद्ध करून आणले जाते व त्याचे ऑपरेशन द्वारे “लिंग कलम” केले जाते.’ना रहेगा बास,ना रहेगी बासुरी’ अशी अवस्था करून सोडतात.. ‘ना इधर का,न उधर का’….पूर्ण पुरुषार्थच धुळीस मिळवतात त्या एकेकाचा…
समाजात तोंड दाखवायची लाज वाटल्याने, काही आत्महत्या पण करतात पुरुष..
शेवटी सत्य समजल्यावर सारा समाज या स्त्रियांच्या बाजूला उभा राहतो..
असे कथानक असलेला हा ‘जखमी औरत’ आज ही समाजास प्रेरणा देणारा आहे. मला वाटते… आज ही पुराव्या अभावी असे हे नराधम सुटून परत उजळ माथ्याने समाजात दुसरा गुन्हा करण्यास सिद्ध होतात…अशा वेळी त्यांना नपुंसक करून हीच शिक्षा द्यायला हवी .
हा सिनेमा मी 30 वर्षा खाली बघितला पण ज्या ज्या वेळी कुठे ही बलात्काराची घटना घडलेली ऐकते, वाचते त्या त्या वेळी मला त्या नराधमाचे लिंगच कापून टाकायची ही शिक्षा आठवते,आणि हा प्रसंग …
म्हणून हा सिनेमा तसा मनोरंजक नाही,प्रेमप्रकरण नाही,छान छान गाणी नाहीत ,तरी ही माझ्या मनात एक जागा बनवून गेला..
आवडला मला…

–——————————————–
पल्लवी उमेश
13 एप्रिल,18

Advertisements

“ Treet –पूर्ती ”

“We want pasta……we want pasta s s s aaa…..”……
टेबलावर चमचे आपटुन आपटुन दोघांनी घर नुसतं डोक्यावर घेतलं होतं. पास्ता तयार होई पर्यंत थोडावेळ लागणार हे माहीत असून ही !……. काय वैताग आहे ! आता सर्वांसाठी पोहे बनवले होते…बरोबर ढोकळा ही……पण नाही ! …. आज आमचा मूड नाही. आज पास्ता खायचा म्हणुन हट्ट……आईंना आणि महेशला नाष्टा देउन, आता या राक्षसांसाठी पास्ता करणे चालु होते….
“अरे…हो …हो…आणतेय……बस ’टू मिनिटस’…..”…म्हणत मी ही त्यांच्या दंग्यात सहभागी होत हसत होते…..पण त्या दोन मिनीटाची मात्र चांगली १५ मिनीटे लागली हो आज मला….
“घ्या एकदाचे…आणि गिळा …” म्हणत, हसत हसत त्यांच्या पुढ्यात डीशेस सरकावल्या…
“अग अनु! असं म्हणु नये हो मुलांना…”…..इती आई ..
“अहो ! गंमत हो!”….म्हणत मी आवरायला उठले…..
“आई आज मला उशीर होईल बरं का यायला…..मिटींग आहे….तुम्ही जेवुन घ्या महेश बरोबर….मुलांची बस आली की ती जातील….तेंव्हा दार व्यवस्थित लावुन आराम करा.”……म्हणत मी एव्हांना बाहेर ही पडले होते…आज जरा उशीरच झाला होता निघायला…. साईट्वर आज मोठे साहेब यायचे होते…..काम किती आणि कसे चाललय हे बघायला….. त्यांचा माझ्यावर विश्वास होताच; म्हणुन तर त्यांनी हे एवढे मोठे काम माझ्या सारख्या स्त्री बिल्डर वर सोपावले होते. या क्षेत्रात जरी आम्ही स्त्रिया असलो, तरी ही पुरुष प्रधान संस्कृती आम्हाला किती पुढे जावु देतील किंवा आमच्या कर्तुत्वावर विश्वास ठेवतील, ते एका परमेश्वरालाच ठावुक…पण परमेश्वराने मला थोडा हात दिल्याने ’माई कन्स्ट्रक्शन’ कंपनीवर म्हणजे माझ्यावर फ़ार मोठा विश्वास ठेवुन हे कॉन्ट्रॅक्ट मला दिले….मी ही खुष होते माझ्या कामावर. इथे ८ मजली भव्य इमारत उभी करत होते ते….आणि ते ही संपूर्ण माझ्या भरवश्यावर …… आणि त्यांचा विश्वास मी जिंकला होता………दोन दिवसात ६व्या मजल्याचा स्लॅब पडणार होता…….पवार साहेब आणि त्यांचे इतर सहकारी आज येणार होते.
गाडी लॉक करुन साईट वर आले, तेंव्हा गाडीचा आवाज एकुन रखमा आणि दगडु(कामावरील कामगार जोडी) दोघे ही त्यांच्या त्या छोट्या खोलीतुन बाहेर आले, ..
“या की बाय…च्या घेनार का?….”
“अरे ! नको रे बाबा! ही काय चहाची वेळ आहे होय?” म्हणत हसत पुढे गेले….
“पवार साहेब आले नाही न अजुन?”..
“नाय…..”
मी वर जातेय…आले की सांग मी वर आहे म्हणुन…..”
“व्हय जी…”
पाचवा मजला चढुन वर गेले तेंव्हा गडी माणसं आपापली कामे करत होती….त्यांना सुचना देत स्लॅबची तयारी कुठवर आली ते ही बघत होते…व्यवस्थित खांब लावलेत का…कुठं सूर्य किरण पास होत नाही न वरुन? ते निरखत होते…..मिक्सर ही आलेला होता…..आता साहेबांना हे सर्व सांगुन, त्यांच्या हातुन उद्याचाच मुहुर्त काढायला हरकत नव्हती…..
पवार साहेब जाम खुष झाले कामावर….आणि उद्याचाच मुहुर्त धरायचा; आणि ते ही बरोबर ११वाजता म्हणुन सांगुन निघुन ही गेले…….मी ही खुष माझ्याच मेहनतीवर…..आता उद्या महेश ला ही ११वाजता यायला सांगावे…….दगडु ने पुढे केलेल्या खुर्चीवर बसुन फ़ायली बघत असतानाच कांती कधी जवळ आली कळलंच नाही…माझ्या पर्स मधे काही तरी शोधत होती….पाठीत रपाटा घातल्याचा आवाज आला, म्हणुन वळुन बघितलं तर, रखमा कांतीला धपाटे घालत ओढत न्यायला लागली….
“असं काहुन करतीया…कितीदा सांग्तीया, कि हाथ लावुनी म्ह्नुन कोन्च्या बी वस्तुस्नी…..पर नाय…..एकुच नाय कुनाच……”
“अगं….हो ….हो…..सोड तिला….” म्हणत मी कांतीला जवळ घेतल…
“अग मारु नये ग लेकराला…..तिला काय समजतंय?…….छान काही तरी दिसलं म्हणुन लावला हात….काय झालं?….आणि मी कधी रागावले का हिला ?……”
“तुमी रागाव्त नाय तायसाब….पन हिला नग कलाया?….”
“अग ! खरंतर माझच चुकलं …रोज मी हिच्या साठी खावु आणते न !…..आज द्यायला विसरले कामाच्या नादात….म्हणुन तिने शोधाशोध केली असेल…..असू दे…लहान जीव तो….”
पर्स मधुन बिस्कीट पुडा काढुन तिला दिला, तर तिने फ़ेकुन दिला….
माझ्या डोळयासमोर सकाळचा प्रसंग जसाच्यातसा क्षणात येवुन गेला….
पोरांनी आज पोह्याची बशी आणि ढोकळा असाच दूर सारला होता…..आपण ही रागावलोच होतो…….नुसती थेरं !….जे पुढ्यात आलं ते खावं न !…..म्हणुन……
“बगा …बगा….नुस्ती मस्ती कर्तीया…बगा…” म्हणत तिने तिच्या एक कानफ़ाडात ठेवुन दिले……आणि कांताने मोठ्ठ भोकाड पसरलं…….
“काय बी देउ नकासा यापुढं…..”…म्हणत ओढत तिला नेवु लागली..
“अग …थांब रखमा….काय झालं पोरीला ते तरी विचारु दे….” म्हणत मी तिला जवळ घेतलं…मांडीवर बसवलं…..तसं..,
“अवं ताईसाब s s s s ” म्हणत रखमा कावरी बावरी झाली……
तिला हे नवीन होतं…आता पर्यंत ताई साब तिच्या लेकराला खावु, खेळणी, कपडे इ. देताना बघितले होते, पण चक्क मांडीवर घेतलेले तिला नवीन होते…….मला कळलं, तिला काय म्हणायच होतं ते…..मी नजरेनच गप्प बसवले तिला….
“हं बोला आता कांताबाई ! रडुन झालं की सांगा हं ! का रागावलात आमच्यावर?…आज खावु नाही आवडला का?”
तर मानेने मोठा झोका घेत नाही म्हणाली…..मी हसले….
“बरं मग? आता काय देवु बरं कातांला?….म्हणुन विचार करायचे नाटक करत होते….
तर ती मान फ़िरवुन बोट दाखवुन लांबचा तो गाडा दाखवत होती….मला नीट से दिसेना…..आणि तिला नीटसे सांगता येइना…….म्हणुन रखमा कडे मी काय म्हणते म्हणुन विचारल….तर ती म्हणाली …….
“रातच्यानं एक रसाचा गाडा आलाय तित…..त्यो हीस्नी ह्वा म्ह्न !…कालच्यान द्न्गा निस्ता ….”
“अरेच्या ! एवढ्च होय….कांताला म्हणलं, चला जावु आपण” ……म्हणत आम्हीच तिथं गेलो…आणि कांताला पोटभर रस पाजला….तसा रसवाल्याला सर्व गडीमाणसांना ही द्यायला सांगितला……आणि कांताला रोज द्यायचा बरं….म्हणुन रतिबच लावला…..
रखमाच्या डोळ्यातील अश्रु आणि कांताच्या चेहर्यावरील तृप्ततेचा आनंद मला किती सुखवुन गेला ह्याचे मोल नाही…..
पास्ता साठी हट्ट करणारी मुले आणि रसा साठी आसुसलेली ही पोरं……..दोन्हीं ही कडे ट्रीट हवी होती……पण काय फ़रक आहे या लहान मुलांच्या हट्टात? किती छोटीशी गोष्ट? या Treet-पूर्तीला असा कितीसा वेळ लागतो? पण आपण किती बाऊ करतो नाही का? असा विचार करत गाडीतुन कांताला एक चक्कर ही मारुन आणली…….मग काय आम्ही आणखी खुष आणि खुष……..
“टाटा SSSSSSSSSSS”………
म्हणुन आवाज आला म्हणुन आरशात बघितले , तर रखमाच्या कडेवर बसुन कांता आपला चिमुकला हात हलवत होती……काच खाली करुन मी ही हात बाहेर काढुन तिला प्रतिसाद दिला……तर माय रडत होती आणि चिमणी चिवचिवत हसत होती…….
आणि मी एक वळण घेतले.
………………………………………………………………………………………………………………… .पल्लवी उमेश
जयसिंगपूर

( # कुबेर कथा स्पर्धा– )

“पद्मावत”

काल ‘पद्मावत’ सिनेमा बघितला.मिडीयाने एवढा गदारोळ उठवला तितका ही वाईट नाहीय.अर्थात अलिकडे हा प्रमोशन फँडा असतो म्हणा…..
असो!…
रणवीरसिंह ने काम छान केलंय. फक्त राणी पद्मावती ला दीपिका पदुकोण ने न्याय दिला नाही असे वाटले.ती या भूमिकेत शोभत ही नाही.कारण राणीच्या सौंदर्यावर आधारित सिनेमा असल्याने एकतर तिचे सौंदर्य दाखवायला सिनेमा कमी पडला आहे असे वाटते.आणि हो या राणी च्या भूमिकेसाठी ऐश्वर्या बच्चन नक्कीच चालली असती,नव्हे तर ती योग्य न्याय देऊ शकली असती हे नक्की…
एकदा पहायला काहीच हरकत नाही हा सिनेमा👍
***
पल्लवी उमेश
4/4/18

गणपतीचे नवीन नामकरण….

“मंगल दंती”

आज माझ्या नातवाने (वय वर्ष 2 वर्षे 10महिने )शोध लावला.घरात “मंगलमूर्ती मोरया” म्हणून नाचत होता.टीव्हीची मध्ये मध्ये काही तरी जाहिरात चालू होती त्यात वज्रदंती हा शब्द आला होता,आमच्या ही नकळत त्याने तो उचलला आणि त्याच्या नादात तो पुढे “मंगलदंती मोरया” म्हणत नाच चालूच राहिला.
आज दिवसभर तो आपल्या बोबड्या बोलात “मंगलदंती मोरया”च म्हणतोय.आणि आम्हाला ही पुढे मोरया म्हणायला लावतोय..खूप गोड क्षण आहेत हे👌
गणपतीचे हे नवीन नाव कानाला इतके छान वाटतेय म्हणून सांगू….
आता गणपती च्या एका नवीन नावाची भर माझ्या नातवाने मिहीर ने घातली बरं😊☺

पल्लवी उमेश

“कविता”

“कविता”

कविता आहे जग हे माझे
ओठावर ती हलकेच पसरते।
गुणगुणत मी गुंततो तिच्यात
गुंतवून मज हलकेच घेई कवेत।।

कविता आहे माहेर माझे
आठवणीत माझ्या ते गुजते।
हलकेच मोरपिस फिरवीत
मायेची ओढ नसानसात स्मरते।।

कविता आहे लेकरू माझे
अलगुज ते क्रिडा करीतसे।
हाथ पकडून धरताना मज
अलगद निसटून शिखरी वसे।।

कविता आहे मैत्रीण माझी
बोलघेवडी मुक्त स्वछंद परी।
विविध वेश परिधान करुनी
विहरतसे चुंबीत आसमंत ।।

कविता आहे तुझी अन माझी
वर्ण,जात धर्म त्या पल्याड।।
अजातशत्रू असे म्हणुनी ती
आकंठ बुडलो हिच्या प्रेमात।।

——————————-
©पल्लवी उमेश
21/3/2018
जागतिक कविता दिनाच्या शुभेच्छा।

श्री स्वामी समर्थ प्रकट दिन।

श्री स्वामी समर्थ जय जय स्वामी समर्थ।

आज अनुभूती लिहावीशी वाटते।त्याला कारण ही तसेच घडले आज।
मी कधी त्या विशिष्ठ दिवशी देवळात जाण्यास गर्दी मुळे टाळते।आज सकाळपासून मात्र स्वामींच्या दर्शनास जायची आस लागली होती.का ते माहीत नाही,पण मनापासून वाटत होते।गर्दी मुळे नको म्हणत शेवटी 6 वाजता गाडी घेऊन बाहेर पडले..पण आज दोन ते तीन ठिकाणी असे जाणवले की आत्ता आपला अपघात नक्की जात होता।।एकवेळ ठीक पण घरी येई पर्यंत दोन तीनदा घडले,कधी अचसंक आडवी मोटरसायकल असली आणि इतके करकचून ब्रेक दाबले मी की विचित्र आवाज करून माझी तू व्हीलर थांबली,असेच घरी येवुस्तोवर घडले।।
आज असे का घडत आहे ते कळेना,हे म्हणाले आता नको हाऊस बाहेर गाडीवर ,पण हे शक्य आहे का??
मग घरी आल्यावर बर्याच वेळाने जाणवले आपले रक्षण नक्कीच स्वामींनी केले।।नाही तर आजच मला असा अनुभव आणि महाराजां च्या दर्शनाची आस हा योगायोग आजच कसा घडला।नक्कीच महाराज आहेत याची साक्ष पटली
हम गया नहीं ,जिंदा है।
भिऊ नको मी तुझ्या पाठीशी आहे ।असेच महाराज म्हणाले असतील।
श्री स्वामी समर्थ.
19/3/18

काल रात्री 8.30च्या सुमारास मोबाईल वाजला.ओळखीचा नंबर नव्हता…म्हणलं असेल एखाद्या स्थळाचा फोन.कारण सध्या तेच जास्त येतात☺उचलला तर मी अहमदनगर वरून जाधव बोलतोय….मला काही कळेचना🤔म्हणलं बोला…
तर म्हणाले,”सह्याद्री दिवाळी अंकात मी तुमची कथा वाचली…मला आणि माझ्या सर्व कुटुंबियांना ती कथा फार आवडली.कथा आम्ही वाचली त्यावेळे पासून तुम्हांला फोन करायची इच्छा होती,नंबर ही मी लिहून ठेवला होता,पण तो सापडत नव्हता..आज सापडला आणि फोन केला तुम्हांला…खूप छान लिहिता तुम्हीं… हे तुम्हांला सांगायचे होते आम्हांला…”
मी आवाक,🤗
दिवाळी नंतर 5 महिन्याने एका वाचकाचा आपल्या मोबाईल वर असा फोन येतो..खूप म्हणजे खूप आनंद झाला..तुम्हाला भेटायची इच्छा आहे कधीतरी असे ही ते म्हणाले…
माझ्या सारखीला किती आनंद झाला असेल हे मीच कसे सांगू??पण खूप झाला😊
धन्यवाद दिले त्यांना मनापासून,व भेटू ही म्हणाले.

पल्लवी उमेश
15/3/18

%d bloggers like this: